วิหารแห่งหยาดน้ำค้างนิรันดร์

สายหมอกหนาทึบปกคลุมยอดเขาสูงชันจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าของตนเอง กลิ่นชื้นของมอสและดินเปียกแฉะลอยอบอวลอยู่ในอากาศที่เบาบางราวกับถูกสูบออกไปจากปอด เอเลียสยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูหินขนาดมหึมาที่ถูกแกะสลักเป็นลวดลายประหลาดคล้ายกับดวงตาที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความเวทนา มือของเขาที่หยาบกร้านจากการขุดค้นโบราณวัตถุมาตลอดชีวิตสั่นเทาขณะสัมผัสผิวสัมผัสเย็นเฉียบของหินโบราณที่ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนตอบรับการมาเยือนของเขา

แสงจันทร์สีนวลตาที่เล็ดลอดผ่านม่านเมฆหนาลงมาทำให้เห็นคราบตะไคร่สีเข้มที่เกาะแน่นอยู่ตามรอยแตกของหิน ร่างสูงโปร่งของเอเลียสในชุดเดินป่าที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินสะท้อนภาพเงาที่ดูอ่อนล้าในแสงสลัว เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความกลัวที่เกาะกุมอยู่ในจิตใจ พลางขยับถุงย่ามหนังใบเก่าให้เข้าที่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดที่รออยู่เบื้องหน้า

ภายในวิหารแห่งนี้ไม่มีแสงตะเกียงใดๆ จะส่องถึง มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินสม่ำเสมอราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เถ้าถ่านแห่งกาลเวลา เอเลียสจุดคบไฟขึ้น แสงสีส้มสั่นไหวขับไล่ความมืดออกไปเพียงเล็กน้อยเผยให้เห็นเสาหินเรียงรายทอดยาวลึกเข้าไปในห้องโถงกว้างใหญ่ แต่ละต้นมีอักขระโบราณสลักไว้ด้วยทองคำที่ยังคงเปล่งประกายแม้จะผ่านเวลามานับพันปี

ชายหนุ่มเดินย่ำไปบนพื้นหินที่เรียบเนียนจนน่าประหลาดใจ เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องสะท้อนไปมาสร้างความวังเวงจนน่าขนลุก เขาจำไม่ได้ว่าตนเองมาที่นี่ทำไม หรือภาพความทรงจำที่แตกสลายก่อนหน้านี้มีที่มาอย่างไร สิ่งเดียวที่เขารู้คือความรู้สึกผูกพันประหลาดที่ดึงดูดให้เขาก้าวเข้ามาสู่ใจกลางของวิหารแห่งนี้ ราวกับว่าที่นี่คือบ้านที่เขาเคยจากมาเนิ่นนานเกินกว่าจะจดจำได้

ที่มุมหนึ่งของโถงกว้าง ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์นั่งหันหลังให้เขา เส้นผมสีเงินยาวสยายทิ้งตัวลงมาจรดพื้นหิน เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนเมื่อเอเลียสปรากฏตัวขึ้น ราวกับว่าเธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมที่ไร้ชีวิตไปเสียแล้ว บรรยากาศรอบตัวเธอเย็นเยียบจนลมหายใจของเอเลียสกลายเป็นไอสีขาวจางๆ เมื่อเขาเข้าใกล้

เอเลียสหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ลังเลที่จะเอ่ยทักทายหรือถอยกลับออกไปสู่โลกภายนอกที่เขาก็จำไม่ได้เช่นกัน แต่ความกระหายในคำตอบที่ติดค้างอยู่ในใจนั้นรุนแรงยิ่งกว่าความกลัว เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะตัดสินใจทำลายความเงียบที่กดทับอยู่ "คุณคือใครกันแน่ และเหตุใดวิหารแห่งนี้ถึงเรียกหาผม" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

หญิงสาวค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา ดวงตาของเธอเป็นสีฟ้าใสราวกับน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเอเลียสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาและเจ็บปวด "เจ้ากลับมาแล้ว เอเลียส หลังจากที่รอคอยมานานจนดวงดาวดับแสงไปนับครั้งไม่ถ้วน" เธอตอบกลับด้วยเสียงที่ก้องกังวานดั่งเสียงกระซิบจากสายลมที่พัดผ่านหุบเขา

เอเลียสขมวดคิ้วแน่น ความทรงจำที่กระจัดกระจายเริ่มรวมตัวกันเป็นภาพที่พร่าเลือนของสวนดอกไม้ที่ไม่มีวันเหี่ยวเฉาและเสียงหัวเราะของคนสองคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน "ผมไม่มีความทรงจำเหล่านั้น ผมเป็นเพียงนักโบราณคดีที่หลงทาง" เขาพยายามปฏิเสธแม้ว่าหัวใจของเขาจะเริ่มเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาดจนเจ็บแปลบที่หน้าอก

หญิงสาวลุกขึ้นยืนช้าๆ ชุดสีขาวของเธอพลิ้วไหวราวกับมีชีวิต เธอเดินเข้ามาใกล้จนเอเลียสได้กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่จางหายไปจากโลกภายนอกนานแล้ว เธอวางมือที่เรียวบางและเย็นเฉียบลงบนหน้าอกของเขา ตรงตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นอยู่อย่างบ้าคลั่ง "ความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่เจ้าทำหายไป แต่มันคือสิ่งที่เจ้าเลือกที่จะลืมเพื่อปกป้องโลกที่เจ้าอาศัยอยู่จากความโกลาหลที่ข้าเป็นผู้สร้าง" เธออธิบายด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความขมขื่น

ความขัดแย้งในใจของเอเลียสพุ่งสูงขึ้น เขาไม่ใช่แค่คนแปลกหน้า แต่เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของปริศนาที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะเข้าใจได้ เขาพยายามถอยห่างจากสัมผัสของเธอ แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "ถ้าผมเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย" เขาถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่ดูเหมือนจะสะท้อนภาพชีวิตในอดีตที่เขาเพิกเฉย

หญิงสาวหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่เศร้าสร้อยและบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ "เพราะความจริงนั้นเจ็บปวดเกินกว่ามนุษย์จะรับไหว เจ้าเลือกที่จะดื่มน้ำจากบ่อแห่งการลืมเลือนเพื่อแลกกับความสงบสุขที่สั้นเพียงชั่วพริบตา" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ปล่อยให้มือของเธอร่วงหล่นลงข้างลำตัว เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปวงแหวนที่ข้อมือของเธอซึ่งตรงกับรอยสักบนแขนของเอเลียสอย่างน่าประหลาด

ทันใดนั้น ผืนดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินจากเพดานวิหารร่วงหล่นลงมาตามจังหวะของการสั่นไหว เสียงคำรามดังก้องมาจากส่วนลึกของวิหารราวกับมีสัตว์ร้ายที่หลับใหลกำลังตื่นขึ้นมาจากการจำศีล เอเลียสคว้าแขนของหญิงสาวไว้โดยสัญชาตญาณเมื่อพื้นหินแยกตัวออกจากกันเป็นช่องว่างที่มืดมิด

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่" เอเลียสตะโกนแข่งกับเสียงหินที่ถล่มลงมา เขาพยายามดึงร่างของเธอให้ออกห่างจากขอบเหวที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวมองดูรอยแยกนั้นด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก เธอไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับเหตุการณ์นี้เป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้ในบันทึกที่ไม่มีใครมองเห็น

"วิหารกำลังทวงคืนสัญญาสุดท้ายที่เจ้าเคยให้ไว้กับข้า" เธอตอบพลางเงยหน้ามองเพดานที่กำลังแตกสลายเผยให้เห็นท้องฟ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด แสงประหลาดสาดส่องลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ทำให้ทุกอย่างดูบิดเบี้ยวและเลือนราง เอเลียสรู้สึกเหมือนร่างของเขากำลังถูกฉีกกระชากออกจากความจริงที่เขารู้จัก

เขารวบรวมสติทั้งหมดที่มี กระชากหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอดเพื่อปกป้องเธอจากเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาเป็นห่าฝน ความร้อนจากแสงสีแดงเริ่มแผดเผาผิวหนังของเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะรักษาชีวิตของหญิงสาวเบื้องหน้าไว้ให้ได้ แม้จะยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำเช่นนั้นก็ตาม

"ถ้าสัญญาคือการต้องจบลงที่นี่ ผมขอเลือกที่จะทำลายสัญญานั้นทิ้งเสีย" เอเลียสประกาศก้อง ท่ามกลางเสียงวิหารที่ถล่มทลาย เขาหยิบมีดพกโบราณที่พกติดตัวมาตลอดออกมา แล้วกรีดลงบนฝ่ามือของตนเองก่อนจะวางทับลงบนรอยแผลเป็นที่ข้อมือของหญิงสาว เลือดของเขาสัมผัสกับผิวของเธอจนเกิดเป็นแสงสีทองสว่างวาบไปทั่วบริเวณ

ความเงียบงันกลับคืนมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน เศษหินที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็งไว้ หญิงสาวมองดูมือของเอเลียสที่กำลังมีเลือดไหลซึมออกมาด้วยความตกตะลึง แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่เอเลียสไม่เคยเห็นมาก่อน "เจ้าทำอะไรลงไป เจ้ากำลังทำลายพันธนาการที่ผูกมัดเราทั้งคู่ไว้กับวิหารแห่งนี้" เธอพึมพำด้วยความตื่นเต้น

เอเลียสทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความอ่อนแรง ความทรงจำที่เคยหายไปเริ่มไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนที่แตกทะลัก ภาพของเขาและเธอที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันในดินแดนที่พ้นจากม่านหมอก การจากลาที่แสนทรมาน และการที่เขายอมแลกความทรงจำทั้งหมดเพื่อให้นางเอกของเขามีชีวิตรอดในวิหารแห่งนี้ ทุกอย่างกลายเป็นความจริงที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป

เขามองไปที่หญิงสาวที่บัดนี้เริ่มมีร่างโปร่งแสงเลือนหายไปทีละน้อย "ผมจำได้แล้ว ทุกอย่าง... ผมเป็นคนสร้างวิหารนี้เพื่อเก็บรักษาคุณไว้ในกาลเวลาที่ไม่เดินไปข้างหน้า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียความทรงจำจางหายไป แต่ถูกแทนที่ด้วยความโศกเศร้าที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขารู้ว่าถึงเวลาต้องปล่อยเธอไปจริงๆ

หญิงสาวเดินเข้ามาลูบไล้ใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน นิ้วมือของเธอค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองดาวที่ลอยละล่องไปตามอากาศ "ขอบคุณที่ปลดปล่อยข้า เอเลียส การรอคอยที่แสนยาวนานจบลงแล้ว เจ้าต้องออกไปจากที่นี่และใช้ชีวิตในฐานะคนที่เจ้าเลือกจะเป็น ไม่ใช่คนที่ถูกพันธนาการไว้กับอดีตอีกต่อไป" เธอกระซิบก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา

ร่างของหญิงสาวสลายกลายเป็นแสงสว่างที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่เอเลียสเคยเห็น แสงนั้นพุ่งทะลุผ่านเพดานวิหารที่แตกพังออกสู่ท้องฟ้าที่กลับมาเป็นสีครามสดใสอีกครั้ง วิหารโบราณเริ่มถล่มลงมาอย่างรุนแรงเมื่อโครงสร้างสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยววิญญาณของเธอไว้ถูกทำลาย เอเลียสถูกแรงอัดของอากาศผลักดันให้กระเด็นออกมาด้านนอกประตูหิน

เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ห่างไกลจากยอดเขาที่ตั้งของวิหาร แสงแดดอุ่นๆ กระทบใบหน้าทำให้เขารู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่จริงๆ เขาพยุงตัวขึ้นนั่งพลางมองไปที่ยอดเขาที่บัดนี้ไม่มีร่องรอยของวิหารหรือม่านหมอกที่เคยปกคลุมอยู่ เหลือเพียงความเงียบสงบของธรรมชาติที่ไม่มีใครรู้ว่าเพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่สะเทือนถึงจุดกำเนิดของกาลเวลามา

เอเลียสหยิบจี้ห้อยคอที่มีรอยสลักเป็นรูปดวงตาที่เขาพกติดตัวมาตลอดชีวิตขึ้นมาดู บัดนี้มันกลายเป็นหินธรรมดาที่ไร้แสงสว่างใดๆ เขาเก็บมันลงในกระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม ก่อนจะออกเดินเท้ากลับไปสู่เส้นทางที่เขาจากมา ทิ้งความทรงจำที่แตกสลายไว้เบื้องหลัง เพื่อเริ่มต้นเขียนเรื่องราวใหม่ในโลกที่เขาสามารถเป็นเจ้าของตัวเองได้อย่างแท้จริง

สายลมพัดผ่านทุ่งหญ้าพัดพาเอาเสียงกระซิบจางๆ ที่คุ้นเคยผ่านหูไป แม้เขาจะรู้ดีว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว แต่เขาก็ยังคงยิ้มออกมาเล็กน้อย ท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอกนั้นสดใสเกินกว่าจะเก็บความเศร้าไว้ได้นาน เอเลียสไม่หันหลังกลับไปมองยอดเขาอีกเลย เขาเพียงแค่เดินต่อไปข้างหน้าพร้อมกับหัวใจที่เบาสบายกว่าครั้งไหนๆ

ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ไม่มีวันถูกรบกวนอีก และรอยเท้าบนผืนหญ้าที่ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลาที่ดำเนินไปตามทางของมันอย่างไม่หยุดยั้ง ทุกอย่างจบลงตรงที่ความจริงที่เขาเลือกเก็บไว้ลึกที่สุดในใจ กลายเป็นหยาดน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบหญ้าในยามเช้าที่ไร้ร่องรอยแห่งอดีตที่เคยฝังแน่นอยู่ใต้เถ้าถ่านแห่งความทรงจำนิรันดร์