บทเพลงแห่งเกลือและสนิมบนฟากฟ้า

คีรินกระชับประแจเหล็กในมือแน่นขณะที่ลมแรงจากหุบเขาพัดปะทะใบหน้าจนผิวหนังแสบระคาย กังหันลมยักษ์ส่งเสียงครางครวญโหยหวนเหมือนสัตว์บาดเจ็บที่ถูกขังอยู่เหนืออาณาจักรแห่งเกลือและสนิม เศษเหล็กหลุดร่วงลงสู่พื้นดินด้านล่างที่แห้งแล้งจนแตกระแหงเป็นตารางหมากรุก เขาต้องปีนขึ้นไปให้ถึงแกนกลางก่อนที่กลไกเฟืองตัวหลักจะหยุดหมุนถาวร ซึ่งนั่นหมายถึงการตัดขาดของกระแสไฟฟ้าที่จะหล่อเลี้ยงหมู่บ้านสุดท้ายในแอ่งกระทะแห่งนี้

หยาดเหงื่อไหลซึมเข้าตาจนเขาต้องปาดมันออกด้วยแขนเสื้อที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำมันเครื่อง กลิ่นโลหะไหม้ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงโลหะสีกันจนเกิดประกายไฟวูบวาบ คีรินสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมสติไม่ให้สั่นไหวตามจังหวะกังหันที่บิดเบี้ยว ถ้าเขาพลาดแม้แต่นิ้วเดียวแรงเหวี่ยงของใบพัดจะกวาดร่างเขาลงสู่พื้นดินเบื้องล่างที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรอย่างไม่มีชิ้นดี

เขากระโดดข้ามรอยแยกบนโครงเหล็กขึ้นไปอีกชั้นด้วยความชำนาญที่สั่งสมมานับสิบปี เสียงโลหะดังลั่นดูเหมือนจะเตือนว่าโครงสร้างหลักของกังหันหมายเลขสี่เริ่มอ่อนแรงเต็มที คีรินเหลียวมองไปรอบๆ เห็นเพียงทะเลเกลือสีขาวโพลนที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตอื่น นอกจากซากปรักหักพังของเมืองเก่าที่ถูกฝังอยู่ใต้ชั้นเกลือมานานนับศตวรรษ

มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมไปจับน็อตตัวยึดเฟืองที่หลวมคลอน มันสั่นสะเทือนด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่เห็นภาพชัด คีรินกัดฟันแน่นขณะออกแรงขันให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงคำรามของเครื่องจักรค่อยๆ เบาลงกลายเป็นจังหวะสม่ำเสมอขึ้นเล็กน้อย เขาถอนหายใจยาวพลางมองลงไปยังทิศทางที่หมู่บ้านตั้งอยู่ แสงไฟดวงเล็กๆ ริบหรี่เริ่มสว่างขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมขอบฟ้า

นั่นคือผลงานที่เขารักษาไว้ด้วยชีวิตมาตลอดหลายปี แม้คนในหมู่บ้านจะมองว่าเขาเป็นเพียงเครื่องมือที่คอยซ่อมบำรุงเศษเหล็กพวกนี้ แต่นี่คือสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเขากับอดีตที่พ่อทิ้งไว้ให้ คีรินรู้ดีว่าความพยายามนี้อาจเป็นเพียงการยื้อความตายของชุมชนที่ถึงคราวอวสาน แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้แสงสุดท้ายดับลงไปต่อหน้าต่อตาได้โดยไม่ทำอะไรเลย

ร่างของคีรินค่อยๆ ไต่ลงมาตามบันไดลิงที่ผุพังด้วยความระมัดระวัง ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาจากความเหนื่อยล้าสะสม เมื่อเท้าสัมผัสพื้นดินเขาก็ทรุดตัวลงนั่งพิงฐานกังหันทันที เขามองขึ้นไปยังใบพัดขนาดใหญ่ที่เริ่มหมุนด้วยความเร็วคงที่อีกครั้ง เสียงลมหวีดหวิวดูเหมือนจะปลอบประโลมเขาในยามที่ความโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาแทนที่ความตื่นเต้นเมื่อครู่

ไม่นานนัก เงาร่างหนึ่งก็เดินฝ่าทะเลเกลือเข้ามาใกล้ เป็นชายชรานามว่าจันผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน เขามีใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับแผนที่เส้นทางที่ไม่มีวันสิ้นสุด จันหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคีริน สายตาที่จ้องมองมานั้นไม่ได้แสดงความขอบคุณ แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้แววตาที่หม่นแสง เขาจ้องเขม็งไปยังกังหันที่เพิ่งถูกซ่อมแซมก่อนจะหันมามองคนหนุ่มที่นั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น

เจ้าทำไปเพื่ออะไรคีริน จันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้งที่เหมือนจะถูกกลืนหายไปกับสายลมที่พัดผ่านอย่างรุนแรง การซ่อมกังหันที่กำลังจะผุพังไปตามกาลเวลาก็เหมือนกับการพยายามต่ออายุให้แก่คนป่วยที่กำลังรอความตาย ไม่ว่าเจ้าจะพยายามมากแค่ไหน ในที่สุดลมพายุที่รุนแรงกว่านี้ก็จะพัดเอาทุกอย่างที่นี่หายไปอยู่ดี

คีรินเงยหน้าขึ้นมองชายชราด้วยสายตาที่แน่วแน่แม้จะเหนื่อยอ่อน เขารู้ดีว่าจันต้องการสื่อถึงอะไร หมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนรอยแยกของเปลือกโลกแห่งนี้ไม่มีอนาคต แต่การที่เขายังคงดื้อดึงซ่อมบำรุงมันคือการประท้วงต่อความสูญเสียครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาต้องเผชิญมาตลอดชีวิต เขาเลือกที่จะตอบโต้ด้วยการกระทำแทนที่จะใช้คำพูดที่ไร้ความหมาย

ผมไม่ได้ซ่อมมันเพื่ออนาคตที่ไม่มีอยู่จริงหรอกนะลุง แต่ผมซ่อมมันเพื่อให้วันนี้ยังมีแสงสว่างให้เราได้มองเห็นหน้ากัน คีรินลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นเกลือออกจากกางเกง เขาไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ที่ชายชราหยิบยื่นให้ได้ เพราะหากเขายอมแพ้ นั่นหมายถึงการยอมรับว่าความทรงจำเกี่ยวกับพ่อและบ้านเกิดของเขาไม่มีค่าอะไรเลย

จันพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทางหมู่บ้าน ทิ้งให้คีรินยืนอยู่ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่ยังคงทำงานต่อไป ทว่าในใจของเขากลับมีคำถามที่ค้างคาอยู่ลึกๆ เขาเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นเป็นความกล้าหาญหรือเป็นเพียงความเขลาที่เขายึดติดอยู่กับอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน กันแน่ ความสงสัยนี้เปรียบเสมือนสนิมที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจของเขาให้ผุพังไปพร้อมกับกังหันยักษ์เหล่านี้

คืนนั้นคีรินนอนไม่หลับ เสียงโลหะกระทบกันดังแว่วเข้ามาในความฝัน เขาเห็นพ่อของเขายืนอยู่บนยอดกังหันในพายุฝนที่โหมกระหน่ำ พ่อพยายามจะยึดเหนี่ยวเฟืองตัวสุดท้ายไว้ แต่ทว่ามือที่เหี่ยวย่นและเปื้อนคราบน้ำมันกลับลื่นหลุดจนร่างนั้นร่วงหล่นลงไปในความมืด คีรินสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง เขาตระหนักได้ว่าความกลัวที่ใหญ่ที่สุดไม่ใช่การที่หมู่บ้านจะพังทลาย แต่คือการที่เขาจะกลายเป็นคนแบบเดียวกับพ่อ ที่ต้องตายไปพร้อมกับซากปรักหักพังที่ไม่มีใครต้องการ

เมื่อรุ่งเช้ามาถึงคีรินตัดสินใจคว้ากล่องเครื่องมือคู่ใจเดินตรงไปยังกังหันหมายเลขหนึ่ง ซึ่งเป็นกังหันที่เก่าแก่ที่สุดและถูกทิ้งร้างมานานหลายปี เขาตั้งใจจะถอดชิ้นส่วนสำคัญเพื่อนำมาเป็นอะไหล่สำรองให้กังหันที่ยังใช้งานได้อยู่ แต่เมื่อเขาเริ่มขันน็อตตัวแรกเขากลับพบว่ารอยสลักที่พ่อทิ้งไว้ใต้ฐานกังหันมีข้อความบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นแผนผังการไหลเวียนของกระแสลมใต้ดินที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นเกลือที่หนาเตอะ

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของกังหันลม แต่เป็นความลับที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของทุกคนในหุบเขา คีรินขยี้ตาซ้ำๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป แผนผังนี้บ่งบอกถึงอุโมงค์ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นหินซึ่งสามารถนำพลังงานจากแกนกลางโลกมาใช้ได้โดยไม่ต้องพึ่งพากังหันที่ผุพังเหล่านี้อีกต่อไป พ่อของเขาไม่ได้ทิ้งแค่ซากเหล็กไว้ให้ แต่ทิ้งทางรอดที่แท้จริงไว้โดยที่ไม่มีใครเอะใจ

เขารีบเก็บแผนผังนั้นใส่กระเป๋าเสื้อแล้ววิ่งกลับไปยังหมู่บ้านด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นรัวไม่ใช่เพราะความเหนื่อย แต่เพราะความหวังที่จุดประกายขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขาต้องบอกจันและคนอื่นๆ ว่าพวกเขาสามารถออกจากหุบเขาแห่งนี้ได้ หรืออย่างน้อยที่สุดก็สามารถสร้างชีวิตใหม่ที่นี่ได้โดยไม่ต้องเป็นทาสของสนิมและเกลืออีกต่อไป

คีรินวิ่งไปถึงใจกลางหมู่บ้านและตะโกนเรียกทุกคนออกมาจากที่พัก แสงแดดยามสายส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนของชาวบ้าน จันก้าวออกมาจากกระท่อมด้วยสายตาที่ไม่เชื่อมั่น เขาถามคีรินด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าเจ้ามีสติครบถ้วนดีใช่ไหมที่ตะโกนโหวกเหวกอยู่กลางแดดจัดแบบนี้ คีรินไม่รอช้าเขาคลี่แผนผังที่เปื้อนคราบน้ำมันออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ ท่ามกลางสายตาของทุกคน

ดูนี่สิครับ นี่คือสิ่งที่พ่อพยายามบอกเรามาตลอดเวลาที่ผ่านมา คีรินชี้ให้เห็นสัญลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ในแผนผัง ทุกคนเริ่มมุงเข้ามาดูด้วยความสนใจ บรรยากาศรอบๆ เปลี่ยนจากความเฉยเมยเป็นความตึงเครียดที่เต็มไปด้วยความหวัง จันก้มลงมองแผนผังนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เขาจำลายมือของพ่อคีรินได้ดีและนั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณกลับไปยังอดีตที่เขาเคยพยายามลบเลือน

เจ้าไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน คีรินตอบเพียงว่ามันอยู่ใต้กังหันที่ทุกคนมองข้ามไปตลอดหลายปี จันถอนหายใจยาวก่อนจะยอมรับว่าเขาเองก็เคยได้ยินข่าวลือเรื่องนี้ แต่เขากลัวที่จะเปิดเผยมันออกมาเพราะกลัวว่ามันจะเป็นเพียงคำลวงที่ทำให้คนในหมู่บ้านต้องสูญเสียความหวังไปมากกว่าเดิม เขาไม่ต้องการเห็นใครต้องมาเสียชีวิตไปกับการขุดหาความจริงที่อาจไม่มีอยู่จริงเหมือนที่พ่อของคีรินต้องเผชิญ

วันนี้ความเงียบถูกแทนที่ด้วยเสียงการถกเถียงของชาวบ้าน คีรินยืนมองดูความเปลี่ยนแปลงที่เขาก่อขึ้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เขาเพิ่งรู้ว่าบางครั้งการซ่อมแซมสิ่งที่พังทลายอาจไม่ใช่การทำให้มันกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม แต่เป็นการมองหาจุดเริ่มต้นใหม่จากซากปรักหักพังที่เหลืออยู่ การตัดสินใจของเขาในครั้งนี้จะเปลี่ยนวิถีชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล และเขาก็พร้อมที่จะรับผิดชอบต่อทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

ความขัดแย้งเกิดขึ้นทันทีเมื่อกลุ่มคนรุ่นเก่าเริ่มต่อต้านความคิดที่จะขุดเจาะใต้ดิน พวกเขาเกรงกลัวว่าการทำเช่นนั้นจะทำลายความมั่นคงของหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนชั้นหินคาร์บอเนตที่เปราะบาง คีรินพยายามอธิบายว่าการรอคอยความตายบนยอดกังหันที่รอวันร่วงหล่นนั้นอันตรายกว่ามาก แต่เสียงของเขาก็ถูกกลบด้วยความกลัวของคนเหล่านั้นที่ฝังรากลึกมานานหลายทศวรรษ

เหตุการณ์บานปลายเมื่อกลุ่มคนหัวรุนแรงเริ่มพยายามจะทำลายแผนผังนั้นทิ้ง คีรินต้องรีบคว้ามันกลับมาและปกป้องมันด้วยชีวิต เขาเริ่มรู้สึกถึงความหนักอึ้งของความรับผิดชอบที่ถาโถมเข้ามา เขาเป็นเพียงนักซ่อมบำรุงธรรมดาที่ไม่เคยต้องการจะเป็นผู้นำหรือผู้กอบกู้ แต่วันนี้เขากลับต้องยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างการเปลี่ยนแปลงกับการล่มสลาย การกระทำของเขาไม่ได้เป็นเพียงการซ่อมเครื่องจักรอีกต่อไป แต่เป็นการซ่อมแซมจิตวิญญาณของผู้คนที่แตกสลายไปแล้ว

จันก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคีรินกับกลุ่มคนเหล่านั้น เขาชูมือขึ้นเพื่อยุติความวุ่นวาย สายตาของชายชราเปลี่ยนไป เขาไม่ได้มองคีรินด้วยความเหนื่อยหน่ายอีกต่อไป แต่ด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญที่คนหนุ่มคนนี้มี จันตัดสินใจสนับสนุนคีรินและขอให้ทุกคนรับฟังสิ่งที่เขาจะพูด การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้อาจจะน่ากลัว แต่มันก็ดีกว่าการยืนดูความตายค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทุกวันโดยไม่ทำอะไรเลย

เสียงของจันก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง ความวุ่นวายค่อยๆ สงบลงเมื่อทุกคนเริ่มตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น คีรินมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความโล่งใจ เขาเห็นความหวังที่จุดประกายขึ้นในแววตาของเด็กๆ และความมุ่งมั่นในสายตาของผู้ใหญ่ การเดินทางครั้งใหม่ของหมู่บ้านกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้มันจะไม่ใช่การอยู่บนยอดกังหันที่สั่นคลอน แต่เป็นการหยั่งรากลึกลงไปในผืนดินที่พวกเขาอาศัยอยู่

จุดพีคมาถึงเมื่อคีรินและกลุ่มชาวบ้านเริ่มขุดเจาะลงไปตามตำแหน่งที่ระบุไว้ในแผนผัง ทันใดนั้นเสียงลั่นของชั้นหินใต้ดินก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา คีรินรีบสั่งให้ทุกคนถอยห่างออกมาขณะที่พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงจนน่ากลัว กังหันยักษ์ที่อยู่ใกล้เคียงเริ่มเอียงตัวลงอย่างช้าๆ ราวกับจะพังทลายลงมาทับทุกคนที่อยู่ที่นั่น ความโกลาหลเกิดขึ้นทันทีเมื่อเศษเหล็กและฝุ่นเกลือฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า

คีรินวิ่งเข้าไปในโซนอันตรายเพื่อปิดวาล์วระบายอากาศฉุกเฉินที่อาจจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ ร่างของเขาถูกแรงดันอากาศอัดกระแทกจนล้มลงไปกองกับพื้น แต่เขาก็ยังคงคลานไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่น กังหันยักษ์ที่เขาเคยซ่อมแซมกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้าเขา หากเขาพลาดเพียงเสี้ยววินาทีเดียวทุกอย่างที่เขาสร้างมาจะกลายเป็นเพียงซากศพภายใต้เศษซากแห่งอดีต

เสียงคำรามของพื้นดินเงียบลงชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงน้ำพุที่พุ่งขึ้นมาจากรอยแยกใต้ดินที่เขาเพิ่งขุดพบ มันไม่ใช่แค่พลังงาน แต่มันคือน้ำสะอาดที่ไหลหล่อเลี้ยงชีวิตที่ถูกปิดตายมานานหลายปี ชาวบ้านทุกคนต่างวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกตะลึง น้ำไหลทะลักออกมาดั่งของขวัญจากฟากฟ้าที่รอคอยการค้นพบมาเนิ่นนาน คีรินนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นหญ้าที่เริ่มเขียวขจีขึ้นมาทันตาเห็นจากการสัมผัสของน้ำ

เขาเห็นกังหันยักษ์ที่ถล่มลงมาเป็นเพียงกองขยะเหล็กที่ไร้ความหมายอีกต่อไป ในที่สุดพันธนาการที่เขายึดติดมาตลอดชีวิตก็ถูกทำลายลงพร้อมกับซากเหล็กเหล่านั้น คีรินยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกที่ปลดปล่อย เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ท่ามกลางสายน้ำที่เย็นฉ่ำที่กำลังชะล้างคราบสนิมและความทุกข์ระทมที่เคยเกาะกินหัวใจของเขาให้มลายหายไปจนสิ้น

หลังจากความวุ่นวายสงบลง หมู่บ้านก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด พื้นดินที่เคยแห้งแล้งเต็มไปด้วยเกลือเริ่มมีพืชพันธุ์เติบโตขึ้นจากการดูแลอย่างใกล้ชิด ชาวบ้านไม่ได้พึ่งพากังหันลมที่สั่นคลอนอีกต่อไป แต่พวกเขาสร้างระบบการจัดการน้ำใหม่ที่คีรินและจันร่วมกันออกแบบ แม้คีรินจะยังคงเป็นนักซ่อมบำรุง แต่หน้าที่ของเขาไม่ใช่การซ่อมเศษเหล็กที่ตายแล้ว แต่เป็นการดูแลระบบชีวิตที่กำลังเติบโต

คีรินมักจะไปนั่งเล่นริมรอยแยกที่ให้น้ำไหลออกมาทุกเย็น เขามองดูท้องฟ้าที่ไม่มีใบพัดยักษ์คอยบดบังทัศนียภาพอีกต่อไป มันเป็นอิสรภาพที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อยังคงอยู่ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นแรงบันดาลใจมากกว่าจะเป็นภาระที่คอยถ่วงน้ำหนักชีวิตเขาไว้ เขารู้สึกขอบคุณอดีตที่ทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยมจนนำพาเขามาสู่จุดนี้

จันเดินเข้ามานั่งข้างๆ เขาพร้อมกับยื่นผลไม้สดที่ปลูกได้จากน้ำในรอยแยกให้คีริน ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก เพียงแต่นั่งมองพระอาทิตย์ตกดินที่สวยงามกว่าทุกครั้งที่เคยเห็นมา แสงสีส้มทองทาบทับลงบนผืนดินที่กำลังฟื้นคืนชีพ และนั่นคือภาพความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของคีริน เขาไม่ได้ซ่อมเพียงแค่เครื่องจักร แต่เขาได้ซ่อมแซมหัวใจของชุมชนให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่ง

เมื่อถึงเวลาค่ำคืน เสียงดนตรีจากเครื่องดนตรีทำมือเริ่มดังแว่วมาจากกลางหมู่บ้าน เป็นเสียงแห่งความสุขที่แท้จริงหลังจากที่เคยถูกปิดตายมานานหลายทศวรรษ คีรินหันมามองกังหันตัวสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ มันยืนตระหง่านอยู่บนเนินเขาเหมือนเป็นอนุสรณ์สถานแห่งยุคสมัยที่ผ่านไป เขาตัดสินใจว่าจะไม่ซ่อมมันอีกต่อไป ปล่อยให้มันยืนหยัดอยู่เช่นนั้นเพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่าการเริ่มต้นใหม่นั้นเป็นไปได้เสมอ

เขาหลับตาลงรับลมเย็นที่พัดผ่าน รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงที่เกิดขึ้นทั้งในโลกภายนอกและภายในใจตนเอง คืนนี้จะเป็นคืนแรกที่เขาจะนอนหลับอย่างสนิทโดยไม่มีเสียงเครื่องจักรที่คอยบีบคั้นหัวใจอีกต่อไป ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาจากนี้ไปจะเป็นเรื่องราวของสายน้ำ ผืนดิน และอิสรภาพที่ไร้ขีดจำกัด คีรินถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับไปยังบ้านที่เขาสร้างขึ้นใหม่ด้วยมือของเขาเอง ทิ้งไว้เพียงเงาของอดีตที่ค่อยๆ จางหายไปกับแสงดาวที่ส่องประกายชัดเจนบนฟากฟ้าที่ไร้กังหันเหล็กมาขวางกั้น