อสุรินทร์ทมิฬในหอคอยรุ้งกระจกสี

กลิ่นอายของดินชื้นและสนิมเหล็กโชยมากับสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านช่องหน้าต่างบานแคบของหอคอยรุ้งกระจกสี แสงจันทร์สีนวลจางสาดส่องผ่านแผ่นกระจกหลายเฉดสีจนเกิดเป็นเงารูปทรงประหลาดทาบทับลงบนพื้นหินขัดมัน เอเลียสยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้าง นิ้วมือที่หยาบกร้านจากการทำงานเอกสารโบราณไล้ไปตามลวดลายอักขระที่สลักลึกบนเสาหินทรายอย่างเชื่องช้า เขาสวมเสื้อคลุมสีเข้มที่เปรอะเปื้อนคราบหมึกและฝุ่นผงจากการขุดค้นซากปรักหักพังมาตลอดทั้งวัน ดวงตาคู่สีเทาของเขาสะท้อนความเหนื่อยล้า แต่แฝงไว้ด้วยประกายแห่งความกระหายใคร่รู้ที่ยากจะดับลง

บรรยากาศภายในหอคอยเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผนังโดยรอบประดับด้วยภาพเขียนฝาผนังที่สีสันเริ่มซีดจางตามกาลเวลา บอกเล่าเรื่องราวของยุคสมัยที่มนุษย์เคยครอบครองพลังแห่งธาตุทั้งสี่ เอเลียสหยิบตะเกียงน้ำมันขึ้นมาเขย่าเบาๆ เปลวไฟสีส้มสั่นไหวขับไล่ความมืดมิดที่พยายามจะกลืนกินมุมห้อง เขาขยับผ้าพันคอให้แน่นขึ้นขณะที่ไอร้อนจากร่างกายกระทบกับอากาศเย็นจัดภายในหอคอยร้างแห่งนี้ ที่นี่คือสถานที่ที่ตำนานกล่าวขานว่าเก็บซ่อนอดีตของจักรวรรดิที่สาบสูญไปพร้อมกับความลับของนักบวชผู้พิทักษ์ดวงดารา

เขาวางสัมภาระลงบนพื้นหินอย่างระมัดระวังก่อนจะหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาออกมาเปิดดูหน้าล่าสุด ลายเส้นวาดเขียนที่เขาบรรจงวาดไว้เมื่อหลายชั่วโมงก่อนเริ่มดูบิดเบี้ยวในสายตาของเขา ราวกับว่าอักขระเหล่านั้นกำลังขยับเขยื้อนด้วยกลไกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ เอเลียสถอนหายใจยาว พลางนึกถึงคำเตือนของอาจารย์ที่เคยย้ำนักหนาก่อนที่ท่านจะจากไปว่า หอคอยแห่งนี้ไม่ใช่เพียงแค่สถานที่จัดเก็บประวัติศาสตร์ แต่มันคือคุกของวิญญาณที่กาลเวลาไม่อาจชำระล้างได้ เขากระชับกระเป๋าหนังในมือแน่น ความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนารอยจารึกเหล่านี้กลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเขาไว้กับสถานที่อันตรายแห่งนี้ไปเสียแล้ว

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังทำเอาเอเลียสสะดุ้งสุดตัว เขาหมุนตัวกลับไปพร้อมกับชูตะเกียงขึ้นสูง แสงไฟวูบไหวเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดผ้าไหมสีซีดที่ดูเหมือนจะถักทอขึ้นจากไอหมอก ดวงตาของเธอว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง เส้นผมสีเงินยวงยาวสยายลงมาปรกใบหน้าซีดเผือดที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เอเลียสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือของเขาสั่นจนเปลวไฟแทบดับวูบลงในทันที

ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่เพื่อรบกวนการพักผ่อนของใคร เอเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะพยายามถอยหลังไปจนติดขอบผนัง หญิงสาวเพียงแค่จ้องมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะยกมือเรียวยาวชี้ไปยังแผ่นหินที่อยู่ตรงกลางห้องที่มีรอยร้าวขนาดใหญ่พาดผ่าน เธอไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของเธอกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงของลมที่พัดผ่านหุบเขาที่ห่างไกล

ท่านมาที่นี่เพื่อไขความจริงหรือเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่ากันแน่ วิญญาณสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเสียงแก้วกระทบกัน เอเลียสขมวดคิ้วแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับมา เขาไม่ควรกลัวสิ่งที่เป็นเพียงภาพสะท้อนของความทรงจำ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้เธอโดยไม่ละสายตา แม้ว่าสัญชาตญาณจะร้องเตือนว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ไม่มีวันหวนกลับ แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักจารึกอักขระมีค่ามากกว่าชีวิตของเขาในขณะนี้

เอเลียสหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงแค่ไม่กี่คืบ เขาสังเกตเห็นลวดลายที่ฝังลึกอยู่ในผิวหนังของหญิงสาว มันคืออักขระชนิดเดียวกันกับที่เขาพยายามถอดรหัสมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา หัวใจของเขาสั่นรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความกลัว เขาไม่ได้มาเพื่อทำลาย แต่มาเพื่อเข้าใจถึงรากเหง้าของโลกที่ล่มสลายไปแล้ว เขาหยิบพู่กันและหมึกสีชาดขึ้นมาเตรียมพร้อมที่จะจดบันทึกทุกรายละเอียดที่ปรากฏขึ้นบนร่างของเธออย่างละเอียดถี่ถ้วน

โปรดบอกข้าว่าเหตุใดหอคอยนี้จึงถูกทิ้งร้าง เอเลียสถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด หญิงสาวมองไปยังทิศทางของหน้าต่างบานสูงที่เปิดรับแสงดาวนับพันที่ส่องสว่างอยู่ภายนอก เธอไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่กลับขยับตัวช้าๆ จนเกิดเสียงผ้าไหมเสียดสีกับพื้นหิน เธอขยับปลายนิ้ววาดเส้นสายลงบนอากาศจนเกิดเป็นละอองแสงสีครามที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นภาพของมหานครที่กำลังจมลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง เอเลียสเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนั้นแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ

ความทะเยอทะยานของมนุษย์คือสาเหตุแห่งความล่มสลาย หญิงสาวตอบกลับเบาๆ ก่อนจะหายไปในเงามืดทิ้งให้เอเลียสยืนอยู่เพียงลำพัง ทันใดนั้นเอง พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงจนตะเกียงในมือเกือบตกลงพื้น เสียงคำรามดังก้องมาจากใต้ดินราวกับมีสัตว์ร้ายที่หลับใหลอยู่มานานนับพันปีเพิ่งตื่นขึ้นจากการจำศีล เอเลียสรีบทรุดตัวลงกับพื้นและพยายามหาที่ยึดเกาะในขณะที่ผนังหอคอยเริ่มร้าวและมีฝุ่นผงร่วงกราวลงมา

สถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็วเมื่อรอยร้าวบนแผ่นหินกลางห้องเริ่มขยายตัวเป็นโพรงลึกที่พ่นเอาไอควันสีดำออกมา เอเลียสพยายามกระถดตัวหนีแต่เขากลับพบว่าร่างกายของเขาขยับไม่ได้ดั่งใจราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาลจากหลุมนั้นฉุดรั้งเขาไว้ เขาหยิบมีดพกออกมาหวังจะใช้อักขระที่สลักไว้บนด้ามมีดเพื่อป้องกันตัว แต่ดูเหมือนพลังของมันจะใช้ไม่ได้ผลในสถานที่ที่เต็มไปด้วยแรงอาถรรพ์เช่นนี้ เสียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือติดอยู่ที่ลำคอของเขาเมื่อเขาสังเกตเห็นเงาสีดำรูปร่างคล้ายอสูรค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น

มันไม่ใช่แค่ภาพมายา แต่เป็นอสุรินทร์ที่ถูกกักขังไว้ด้วยพันธนาการแห่งกระจกสีคราม เอเลียสตั้งสติได้ในที่สุดเขาพยายามร่ายคาถาที่เคยท่องจำมาตั้งแต่เด็ก แม้จะเป็นเพียงทฤษฎีในตำราแต่ในวินาทีวิกฤตนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น เขาขีดเขียนอักขระลงบนพื้นหินด้วยเลือดที่ไหลซึมออกมาจากแผลที่แขนเนื่องจากเศษกระจกบาด แรงสั่นสะเทือนเริ่มรุนแรงขึ้นจนหอคอยทั้งหลังเอนเอียงไปตามแรงลมมหาศาลที่พัดเข้ามาจากทุกทิศทาง

จงกลับคืนสู่ความว่างเปล่าที่เจ้าจากมา เอเลียสตะโกนก้อง เสียงของเขาประสานเข้ากับเสียงของอักขระที่เขาวาดขึ้น เกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์สีทองเรืองรองครอบคลุมพื้นที่รอบตัวเขา อสุรินทร์ตนนั้นแผดเสียงร้องโหยหวนจนแก้วหูของเอเลียสแทบแตก มันพยายามจะพุ่งเข้าใส่เขาแต่ก็ถูกแรงผลักจากวงแหวนเวทมนตร์ดีดกลับไปทุกครั้ง เอเลียสกัดฟันแน่นแม้ความเจ็บปวดจะแล่นพล่านไปทั่วร่างจากการฝืนใช้พลังงานเวทมนตร์ที่เขายังควบคุมได้ไม่ดีพอ

ไม่ว่าความมืดจะยิ่งใหญ่เพียงใด แสงสว่างจากความจริงย่อมมีวันเปิดเผย เอเลียสกล่าวด้วยลมหายใจที่หอบถี่ อักขระสีทองบนพื้นขยายตัวออกจนกลายเป็นตาข่ายแสงที่รัดพันร่างของอสูรเอาไว้ อสุรินทร์ทมิฬดิ้นรนอย่างรุนแรงจนพื้นหอคอยร้าวแยกออกจากกันมากขึ้นเรื่อยๆ เอเลียสรู้ดีว่าหากเขาล้มเลิกตอนนี้ หอคอยแห่งนี้จะถล่มลงมาทับถมทุกอย่างรวมถึงตัวเขาด้วย แต่ความปรารถนาที่จะปกป้องความรู้ที่หลงเหลืออยู่ในสถานที่แห่งนี้เป็นแรงผลักดันให้เขาทำทุกวิถีทาง

จุดพีคของเหตุการณ์มาถึงเมื่อร่างของอสูรร้ายเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองสีเทาที่ลอยละล่องไปในอากาศ แรงระเบิดจากการสลายตัวนั้นรุนแรงจนส่งผลให้เศษกระจกสีครามที่ประดับอยู่บนผนังหอคอยแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เอเลียสถูกแรงกระแทกซัดจนกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินข้างห้อง ความมืดเข้าครอบงำดวงตาของเขาในทันที ในห้วงนิมิตสุดท้าย เขาเห็นภาพของหญิงสาวคนเดิมยืนมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาและรอยยิ้มจางๆ ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเอเลียสลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าก็สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เหลือเพียงเศษซาก หอคอยที่เคยดูน่าเกรงขามบัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังที่ปกคลุมไปด้วยเถ้าถ่านสีเทา เขาพยุงตัวขึ้นนั่งด้วยความเจ็บปวดไปทั่วร่าง มองไปรอบๆ ห้องที่ตอนนี้เงียบสนิทไร้ซึ่งร่องรอยของอสูรร้ายหรือวิญญาณสาวคนนั้น อักขระสีทองที่เขาเขียนไว้บนพื้นเหลือเพียงรอยจางๆ ที่ค่อยๆ เลือนหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

เขาก้มมองมือของตัวเองที่ยังคงสั่นเทา พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอกผสมกับความเสียดายที่ไม่อาจไขความลับทั้งหมดของหอคอยแห่งนี้ได้ทันท่วงที แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืน สายตาก็เหลือบไปเห็นเศษกระจกสีครามชิ้นเล็กๆ ที่วางอยู่บนพื้น มันส่องประกายวับวาวราวกับมีชีวิตอยู่ภายใน เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังและพบว่าภาพบันทึกอักขระของเขาได้ถูกจารึกไว้บนเนื้อกระจกนั้นอย่างน่าอัศจรรย์ ความทรงจำที่เขาคิดว่าจะหายไปพร้อมกับการล่มสลายบัดนี้ได้กลายเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาต้องนำกลับไปศึกษาต่อ

เอเลียสเดินออกจากหอคอยด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง แม้ภารกิจจะไม่ได้จบลงอย่างสวยงามตามที่เขาคาดหวังไว้ แต่เขาก็ได้เรียนรู้ว่าอดีตไม่ใช่สิ่งที่ควรถูกปิดตายหรือลืมเลือน แต่เป็นสิ่งที่คอยเตือนให้มนุษย์ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เขาหันกลับไปมองหอคอยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะออกเดินทางกลับสู่เมืองหลวงด้วยความมุ่งมั่นที่จะนำความจริงที่ซ่อนอยู่ในรอยจารึกเหล่านี้ไปแบ่งปันแก่ผู้ที่พร้อมจะรับฟัง

สายลมพัดผ่านพาส่งกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่เริ่มบานสะพรั่งรอบๆ ซากหอคอย ราวกับเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่บนผืนดินที่เคยถูกสาปแช่ง เอเลียสเดินหายลับไปในม่านหมอกของยามเช้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความหมายของกาลเวลาที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง ท่ามกลางเสียงกระซิบของสายลมที่ดูเหมือนจะเอ่ยชื่อของเขาเบาๆ เป็นการร่ำลาครั้งสุดท้ายจากอดีตที่เขาได้ก้าวข้ามมาอย่างภาคภูมิใจ

บนหอคอยที่เหลือเพียงซากปรักหักพังนั้น แสงจันทร์ยังคงตกกระทบเศษกระจกที่ตกค้างอยู่บนพื้น สร้างเงารูปทรงประหลาดที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปตามจังหวะของการหมุนเวียนแห่งดาราจักร และในเงามืดมิดนั้นเอง ใครบางคนอาจจะยังคงรอคอยการกลับมาของผู้ที่จะมาเขียนบันทึกเล่มต่อไปของหอคอยรุ้งกระจกสีแห่งนี้อยู่ก็เป็นได้