พู่กันโลหิตใต้เงาอักษรอาถรรพ์

สายลมหนาวพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักของหอสมุดหลวง กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นหมึกจีนที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้บรรยากาศภายในห้องดูหนักอึ้งและลึกลับ หลี่เหว่ย อาลักษณ์หนุ่มผู้มีแววตาเรียบนิ่งดั่งผิวน้ำในบ่อพัก เขานั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง มือเรียวบางบรรจงฝนแท่งหมึกสีดำสนิทลงบนหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า เสียงฝนหมึกที่ดังครืดคราดเป็นจังหวะสม่ำเสมอเป็นเพียงเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างใหญ่แห่งนี้ แสงเทียนที่สั่นไหววูบวาบจากแรงลมทำให้เงาของเขาทอดยาวไปบนผนังราวกับมีชีวิต

เขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้คัดลอกคัมภีร์ชะตาที่ว่ากันว่าถูกบันทึกด้วยเลือดของนักโทษประหารที่ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องความลับบางอย่างของราชวงศ์ กระดาษสาที่วางอยู่ตรงหน้ามีความหนาและหยาบกร้านผิดปกติ ผิวสัมผัสของมันเย็นเยียบราวกับผิวหนังของคนตาย หลี่เหว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสมาธิให้แน่วแน่ที่สุดท่ามกลางความกดดันที่ถาโถมเข้ามาเขารู้ดีว่าหากเขียนผิดแม้แต่ขีดเดียว ชีวิตของเขาอาจหาไม่ แต่ความกระหายใคร่รู้ที่ซ่อนลึกในจิตใจกลับผลักดันให้เขาอยากจะอ่านเนื้อหาที่ซ่อนอยู่ในนั้นมากกว่าเพียงแค่คัดลอกมันไปให้จบ

ในห้องสมุดที่เงียบสงัดนี้ หลี่เหว่ยไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เขารู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาจากมุมมืดของชั้นวางหนังสือสูงตระหง่านนั่นคือขันทีเฒ่าจางผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายทศวรรษ จางมักจะปรากฏตัวในเงามืดเสมอราวกับวิญญาณที่คอยเฝ้าหอสมุด เขามีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยและป้องกันไม่ให้ใครเข้าถึงเอกสารสำคัญโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ในสายตาของหลี่เหว่ย ขันทีผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นกุญแจสำคัญที่กุมความลับบางอย่างเกี่ยวกับตำนานอาถรรพ์ของคัมภีร์เล่มนี้ไว้มากกว่าที่ใครจะคาดคิด

หลี่เหว่ยเป็นคนที่มีนิสัยรักความสันโดษและมีความช่างสังเกตเป็นเลิศ เขามักจะมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้ามไม่ว่าจะเป็นรอยร้าวบนผนังหรือความผิดปกติของจังหวะการหายใจของคนรอบข้าง ความอ่อนไหวต่อรายละเอียดเหล่านี้ทำให้เขาเป็นอาลักษณ์ที่เก่งกาจที่สุดในวังหลวง แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นจุดอ่อนที่ทำให้เขาต้องตื่นตระหนกกับเรื่องราวอาถรรพ์ที่คนอื่นอาจจะมองว่าเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน เขาปรารถนาเพียงความเงียบสงบและการทำงานที่ราบรื่น แต่ชะตากรรมกลับเหวี่ยงเขาเข้ามาสู่การเมืองที่เต็มไปด้วยการนองเลือด

ในขณะที่เขากำลังจุ่มพู่กันลงในหมึกสีเข้มจนชุ่ม ความรู้สึกประหลาดก็แล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ มันเหมือนกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านร่างของเขาจนขนลุกซู่ หลี่เหว่ยจ้องมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษที่เขาเพิ่งเขียนเสร็จ มันไม่ใช่ตัวอักษรทั่วไปที่เขาเคยเรียนรู้ แต่มันดูเหมือนจะขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิตจริง ตัวอักษรนั้นเริ่มเปลี่ยนรูปร่างไปทีละน้อยจนกลายเป็นรูปพรรณสัณฐานของมังกรที่กำลังดิ้นรนอยู่ในความมืดมิดของกระดาษ

ท่านจางก้าวออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าของเขาเบาหวิวราวกับไม่มีน้ำหนัก สายตาของเขาจับจ้องมาที่พู่กันในมือของอาลักษณ์หนุ่มด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้ง "เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้เงาอักษรเหล่านั้น" จางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม หลี่เหว่ยสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะวางพู่กันลงบนแท่นรอง เขารู้ดีว่าหากปฏิเสธไปก็มีแต่จะทำให้ความสงสัยของขันทีเฒ่าเพิ่มขึ้น

"ข้าเห็นเพียงตัวอักษรที่ข้าเขียน แต่ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดมันจึงเปลี่ยนรูปร่างไปได้" หลี่เหว่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งไว้ให้ได้มากที่สุด เขาเหลือบมองขันทีจางที่เดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นธูปหอมจางๆ จากตัวของอีกฝ่าย กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นหอมชวนฝัน แต่เป็นกลิ่นของความตายและการบูชาที่ยาวนานนับร้อยปี ขันทีจางเพียงแค่ยิ้มมุมปากก่อนจะยื่นมือเหี่ยวย่นมาแตะที่ขอบกระดาษแผ่นนั้นเบาๆ

"เจ้าไม่ได้เพียงแค่คัดลอก แต่เจ้ากำลังเปิดประตูสู่มิติที่ราชวงศ์นี้พยายามปิดตายมานานแสนนาน" จางกล่าวต่อโดยไม่ละสายตาจากตัวอักษรที่ยังคงสั่นไหวบนแผ่นกระดาษ หลี่เหว่ยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ภายในห้อง ความร้อนจากเทียนเริ่มแผ่ซ่านจนเหงื่อเริ่มไหลซึมตามไรผม เขาต้องการจะหยุดคัดลอก แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่รุนแรงกลับครอบงำจิตใจของเขาจนยากจะถอนตัวออกไปได้

ในคืนนั้นเอง เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นเมื่อพระราชวังหลวงที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากทิศทางของหอสมุดหลวง หลี่เหว่ยที่กำลังจะกลับที่พักต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อพบกับทหารองครักษ์นับสิบคนที่วิ่งสวนทางมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก พวกเขากำลังไล่ล่าเงาร่างสีดำที่เคลื่อนที่ผ่านเพดานไม้ไปอย่างรวดเร็วราวกับปีศาจ หลี่เหว่ยตัดสินใจแอบหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่เพื่อเฝ้าดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ทันใดนั้น เงาดำดังกล่าวได้หยุดนิ่งบนขื่อหลังคาและกระโดดลงมาประจันหน้ากับทหารองครักษ์ด้วยความคล่องแคล่ว แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของร่างนั้น มันคือหญิงสาวในชุดนางกำนัลที่มีดวงตาสีแดงฉานราวกับโลหิต เธอกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่ฟังดูบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น ทหารองครักษ์พากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัวก่อนจะชักกระบี่ออกมาสู้กับสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า

หลี่เหว่ยสังเกตเห็นว่าหญิงสาวคนนั้นถือม้วนกระดาษที่เขาเพิ่งคัดลอกเสร็จไปอยู่ในมือ เธอไม่ได้ต้องการทำร้ายใคร แต่ดูเหมือนเธอกำลังปกป้องสิ่งที่อยู่ในม้วนกระดาษนั้นด้วยชีวิต หลี่เหว่ยตัดสินใจก้าวออกมาจากที่ซ่อน "หยุดเถิด อย่าทำร้ายนาง นางไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพวกท่าน!" เขาตะโกนก้อง เสียงของเขาดูเหมือนจะมีอำนาจบางอย่างที่ทำให้ทหารเหล่านั้นชะงักไปชั่วขณะ แต่ความชุลมุนก็กลับมาอีกครั้งเมื่อหญิงสาวคนนั้นพุ่งตัวหายเข้าไปในความมืดพร้อมกับม้วนกระดาษ

เหตุการณ์ต่อมาคือความวุ่นวายที่ราชสำนักไม่มีวันลืมได้ลง ขันทีจางถูกพบว่าหายตัวไปจากที่พักทิ้งไว้เพียงรอยเลือดที่เป็นรูปอักขระโบราณบนพื้นไม้ หลี่เหว่ยตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งเนื่องจากเขาเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับคัมภีร์เล่มนั้น เขาถูกนำตัวไปคุมขังในคุกใต้ดินที่มืดมิดและหนาวเหน็บ ในความเงียบสงัดของห้องขัง เขาเริ่มได้ยินเสียงกระซิบที่ดังออกมาจากผนังหิน เสียงนั้นคือเสียงของหญิงสาวนางกำนัลคนเดิมที่พยายามบอกทางรอดให้แก่เขา

ภายในห้องขังที่ไร้แสงสว่าง หลี่เหว่ยใช้พู่กันเล่มเล็กที่เขาซ่อนไว้ในแขนเสื้อเขียนข้อความลงบนผนังหินตามคำบอกของเสียงกระซิบนั้น การกระทำนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อหาทางหนี แต่เพื่อไขปริศนาที่เขาได้อ่านจากคัมภีร์ก่อนหน้านี้ รอยอักษรบนผนังเริ่มส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาเป็นระยะ มันเผยให้เห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ราชวงศ์ถูกสร้างขึ้นบนซากปรักหักพังของวิหารโบราณ และการล่มสลายที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าหากคัมภีร์เล่มนั้นไม่ถูกเผาทำลาย

ความขัดแย้งในใจของหลี่เหว่ยทวีความรุนแรงขึ้น เขาต้องเลือกระหว่างการรักษาประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ที่เขารัก หรือการทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะนำมาซึ่งความจริงอันโหดร้าย เขาตระหนักได้ว่าความรู้ที่เขามีคืออาวุธที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ หากเขาเปิดเผยความลับนี้ออกไป ชีวิตของเขาจะดับสูญ แต่หากเขาปิดปากเงียบ ความล่มสลายที่เขามองเห็นในนิมิตก็จะกลายเป็นจริงโดยที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้

จุดพีคของเรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อขุนนางผู้ทรงอำนาจคนหนึ่งเดินเข้ามาในคุกใต้ดินพร้อมกับทหารองครักษ์ฝีมือดี เขาต้องการให้หลี่เหว่ยคัดลอกส่วนที่เหลือของคัมภีร์เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการครองอำนาจเบ็ดเสร็จ "เจ้ามีทางเลือกเดียวเท่านั้นหลี่เหว่ย คัดลอกมันให้เสร็จ หรือจะยอมตายไปพร้อมกับความลับที่ไม่มีใครต้องการรู้" ขุนนางผู้นั้นกล่าวพร้อมกับจ่อปลายกระบี่ที่คอของเขา

หลี่เหว่ยหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเดียวกันกับดวงตาของหญิงสาวนางกำนัลคนนั้น เขารู้ตัวดีว่าเขากำลังถูกครอบงำด้วยพลังของอักษรอาถรรพ์ที่เขาเพิ่งเขียนลงไป "ท่านคิดว่าอำนาจที่ได้มาจากเลือดจะยั่งยืนหรือ? ท่านกำลังขุดหลุมฝังศพของตัวเองด้วยมือของท่านเอง" เขากล่าวพลางใช้เล็บที่แหลมคมกรีดลงบนผนังห้องขังจนเกิดรอยลึกเป็นรูปอักขระที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวังหลวง

แสงสว่างจ้าปะทุออกมาจากรอยกรีดนั้นจนทำให้ทุกคนในห้องขังต้องปิดตาด้วยความเจ็บปวด พลังงานมหาศาลผลักดันให้กำแพงคุกพังทลายลง หลี่เหว่ยหลุดพ้นจากการคุมขังโดยอาศัยจังหวะความชุลมุนนั้นวิ่งหนีออกไปสู่แสงสว่างภายนอก เขารู้ดีว่าไม่มีวันหวนกลับไปใช้ชีวิตในฐานะอาลักษณ์ธรรมดาได้อีกต่อไป เขาแบกรับความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่จะต้องทำลายคัมภีร์เล่มนั้นให้จงได้ก่อนที่มันจะถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด

การคลี่คลายเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขากลับมายังหอสมุดหลวงในยามวิกาล ท่ามกลางซากปรักหักพังจากการต่อสู้ เขากลับมาพบกับหญิงสาวนางกำนัลคนนั้นอีกครั้ง เธอกำลังรอเขาอยู่หน้าแท่นบูชาเก่าแก่ นางกำนัลยื่นมือมาให้เขาเพื่อส่งมอบม้วนกระดาษที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว ทั้งสองประสานพลังกันเพื่อทำลายพลังอำนาจที่ซ่อนอยู่ในคัมภีร์ด้วยการเผามันในเปลวไฟสีน้ำเงินที่ลุกโชนขึ้นจากพื้นดิน

คัมภีร์ค่อยๆ มอดไหม้ไปทีละหน้า เสียงกรีดร้องของวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในนั้นดังโหยหวนไปทั่วทั้งเขตพระราชฐาน หลี่เหว่ยรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดในใจ เขาได้ปลดปล่อยพันธนาการที่เขาสร้างขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำเกี่ยวกับตัวอักษรอาถรรพ์เริ่มเลือนหายไปพร้อมกับเถ้าถ่านที่ปลิวว่อนอยู่ในอากาศยามค่ำคืน

ทหารองครักษ์ที่วิ่งตามมาหยุดชะงักลงเมื่อเห็นเพียงชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางเถ้าถ่านในห้องสมุดที่ว่างเปล่า ไม่มีคัมภีร์ ไม่มีหญิงสาวนางกำนัล มีเพียงความเงียบที่กลับคืนมาอีกครั้ง ขุนนางผู้นั้นเดินเข้ามาด้วยความโกรธแค้นแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เมื่อหลักฐานสำคัญถูกทำลายไปจนหมดสิ้น หลี่เหว่ยหันไปมองขุนนางผู้นั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่เขาสั่งสมมาจากการเผชิญหน้ากับความตาย

หลี่เหว่ยเดินออกจากวังหลวงไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย เขาไม่ใช่อาลักษณ์ผู้ต่ำต้อยอีกต่อไป แต่เป็นผู้ที่ผ่านพ้นนรกภูมิมาได้ด้วยหยดหมึกเพียงไม่กี่หยด เส้นทางข้างหน้ายังคงมืดมน แต่เขารู้ดีว่าอย่างน้อยเขาก็ได้ทำลายสิ่งที่อาจเปลี่ยนโลกไปในทางที่เลวร้ายที่สุด ทิ้งไว้เพียงตำนานของอาลักษณ์ผู้หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับที่ไม่มีวันถูกเปิดเผยอีกตลอดกาล

แสงรุ่งอรุณแรกเริ่มสาดส่องลงบนพื้นหญ้าหน้าวังหลวงที่เขาเคยเดินผ่านทุกเช้าค่ำ วันนี้ทุกอย่างดูแตกต่างไปจากเดิม ความรู้สึกหนักอึ้งในอกหายไปสิ้นหลี่เหว่ยสูดหายใจเข้าลึกรับกลิ่นดินและน้ำค้างยามเช้า มันเป็นกลิ่นของอิสรภาพที่เขาไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับหลายปี แม้ในใจจะยังคงหลงเหลือความหวาดหวั่นจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เขาก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไปสู่หนทางใหม่ที่ไม่มีใครสามารถบงการชะตาชีวิตของเขาได้อีกต่อไป