สัมผัสเย็นจากปลายเตียง

ในห้องนอนที่เงียบสงัด กวินรู้สึกถึงสัมผัสเย็นเยียบที่โอบรัดรอบเอวของเขาในยามดึก แสงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่านเผยให้เห็นใบหน้าของ 'ริน' คนรักสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย กวินขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้นด้วยความรัก แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวหนังของเธอ เขากลับต้องสะดุ้งสุดตัว

ผิวของรินเย็นจัดราวกับน้ำแข็ง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ กลิ่นอายของดินชื้นที่โชยออกมาจากร่างกายของเธอ กวินพยายามสะกดกลั้นความกลัว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอม แต่ในความมืดนั้น เขากลับเห็นดวงตาของเธอเปิดโพลงขึ้นมา ทั้งที่ร่างกายยังคงนิ่งสนิท

รินไม่ได้มองเขาด้วยความรักเหมือนทุกครั้ง แต่แววตาของเธอกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น มือที่โอบเอวเขาอยู่เริ่มกระชับแน่นขึ้นจนกระดูกซี่โครงแทบหัก กวินพยายามจะดิ้นรนแต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้เหมือนถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด

เธอกระซิบข้างหูเขาด้วยเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบว่า 'เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป' ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่ปลายคางของเขา จูบนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความหวามหวาน แต่มันคือความตายที่ค่อยๆ สูบเอาลมหายใจของเขาไปทีละน้อย

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนที่ว่างเปล่า กวินนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงโดยไม่มีลมหายใจ ทิ้งไว้เพียงรอยนิ้วมือสีม่วงช้ำที่ประทับอยู่รอบลำคอ ในขณะที่รินยังคงนอนหลับฝันดีอยู่ข้างๆ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ความรักของเขาได้จบลงแล้ว... ในจุดที่ความตายเริ่มต้นขึ้น