เงารักใต้แสงจันทร์

รินดาตกหลุมรักธันวาตั้งแต่แรกเห็น เขาเป็นชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบ อบอุ่น ใส่ใจ และมักจะมาหาเธอในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์สาดส่องเสมอ ทุกอย่างดูเหมือนความฝันแสนหวาน จนกระทั่งคืนหนึ่งที่ความผิดปกติเริ่มคืบคลานเข้ามา

ขณะที่ธันวากำลังกอดเธอจากด้านหลัง รินดาเหลือบไปเห็นเงาบนผนังห้อง แต่มันไม่ใช่เงาของคนสองคน เงานั้นมีแขนงอกยาวออกมาผิดธรรมชาติ และดูเหมือนกำลังขยับเขยื้อนไปมาอย่างหิวกระหาย รินดาตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวจนแทบหยุดหายใจ

เธอตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดโหมดกล้องหน้าเพื่อแอบมองด้านหลังผ่านหน้าจอแทนการหันไปดูตรงๆ สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเธอแทบขาดห้วง ใบหน้าของธันวาที่แนบชิดกับเธอนั้นไม่มีดวงตา มีเพียงรอยแผลเป็นที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู และสิ่งที่เขากำลังกอดรัดอยู่ไม่ใช่ร่างของมนุษย์ แต่เป็นซากศพเน่าเปื่อยที่มีเพียงหนังหุ้มกระดูก

ธันวากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยเสียงที่แหบพร่าและเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งว่า "อย่ามองผ่านหน้าจอสิที่รัก... มองแค่ผมก็พอ" ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์ก็ดับวูบ รินดารู้สึกถึงเล็บคมกริบที่เริ่มจิกเข้าที่ลำคอของเธอ ในขณะที่กลิ่นสาบสางรุนแรงโชยเข้าจมูก พร้อมกับแสงจันทร์ที่ค่อยๆ หายไปในเงามืดมิดของห้องที่ปิดตาย