สุรเสียงแห่งพงศาวดารใต้แผ่นดินหมึก

ปลายปากกาขนนกสั่นไหวอยู่ในมือของ 'คีริน' ขณะที่เขากำลังประคองหน้ากระดาษหนังที่เปราะบางราวกับเกล็ดปลาแห้ง ความมืดมิดภายในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินถูกขับเน้นด้วยแสงตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวที่ให้แสงสีส้มสลัว ราวกับว่ามันพยายามจะขับไล่ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากกองม้วนคัมภีร์รอบกาย

หยดหมึกสีดำขลับที่ผิดปกติเริ่มไหลซึมออกมาจากรอยจารึกบนหน้ากระดาษ มันเคลื่อนที่ราวกับมีชีวิต พยายามจะกัดกินนิ้วมือของชายหนุ่มที่พยายามใช้คีมเหล็กคีบแผ่นทองคำเปลวมาปิดทับรอยแยกของกาลเวลา คีรินกลั้นหายใจ เหงื่อเม็ดโตไหลผ่านกรอบแว่นเลนส์หนาของเขาลงไปกระทบกับโต๊ะไม้โอ๊กที่เต็มไปด้วยคราบรอยขีดข่วนนับไม่ถ้วน

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก ทำให้เขาต้องชะงักมือที่กำลังสั่นเทาอยู่กลางอากาศ เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครลงมาที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้ โดยเฉพาะเมื่อประตูเหล็กกล้าที่ขึ้นสนิมเขรอะถูกล็อกตายตั้งแต่นกกระจิบตัวแรกเริ่มส่งเสียงร้องรับแสงอรุณของเมื่อวานนี้

เงาสีดำทอดยาวผ่านช่องว่างใต้ประตูเหล็ก มันขยับเขยื้อนอย่างผิดธรรมชาติราวกับเป็นของเหลวที่ไหลซึมผ่านช่องว่างเหล่านั้นเข้ามา คีรินคว้าขวดแก้วบรรจุผงเงินละเอียดเตรียมไว้ข้างตัว หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบที่กำลังจะแตกสลายท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมาอย่างมหาศาล

เขาต้องรักษาสมดุลของหน้ากระดาษนี้ไว้ให้ได้ก่อนที่ความทรงจำของเมืองหลวงทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าปรัมปราที่ไร้หลักฐานยืนยัน นี่ไม่ใช่แค่การซ่อมหนังสือ แต่มันคือการพยุงลมหายใจของประวัติศาสตร์ที่กำลังจะถูกกลืนกินโดยอำนาจมืดที่ไม่เคยรู้จักความพ่ายแพ้มานานนับศตวรรษ

คีรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกโบราณอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยมาตลอดชีวิตในฐานะช่างซ่อมบำรุงเอกสารหลวง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป กลิ่นของมันมีความหอมหวานคล้ายดอกไม้เน่าที่ซ่อนความอันตรายไว้ภายใต้ความงดงาม เขาค่อยๆ วางผงเงินลงบนรอยแตกของหมึกมืด ความเงียบเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากหน้าหนังสือ

ประตูเหล็กถูกเคาะสามครั้งด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากมนุษย์ทั่วไป แต่มันเหมือนเสียงของโลหะที่กระทบกับเนื้อหนังที่ห่อหุ้มด้วยเกราะ คีรินเหลือบไปมองที่ประตู ความสงสัยเริ่มกัดกินจิตใจของเขาว่าสิ่งที่อยู่หลังประตูนั้นคือผู้มาเยือน หรือเป็นเพียงสิ่งที่เขาหวาดกลัวมาตลอดอาชีพของเขา

ชายหนุ่มตัดสินใจละทิ้งงานในมือชั่วขณะแล้วหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะขึ้นมา ความตึงเครียดทำให้กล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งแน่น เขาไม่ใช่นักสู้ แต่เขาเป็นผู้พิทักษ์ร่องรอยของความจริง และในห้องเก็บเอกสารแห่งนี้ ความจริงมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอด้วยหยาดเลือดหรือการสูญเสียความทรงจำส่วนตัว

เขาตะโกนออกไปในความมืดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ความจริงภายในใจจะสั่นคลอนไปหมดแล้วก็ตาม ความขัดแย้งระหว่างการรักษาหน้าที่กับสัญชาตญาณเอาตัวรอดกำลังปะทะกันอย่างรุนแรงภายในหน้าอกของเขาที่ถูกบีบคั้นด้วยบรรยากาศกดดัน

เสียงกระซิบจากหนังสือยังคงดังต่อเนื่อง มันกลายเป็นเสียงเรียกชื่อของเขา ชื่อที่เขาไม่ได้ยินมานานนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในใต้ดินแห่งนี้ คีรินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวขณะที่หมึกมืดเริ่มขยายตัวเป็นวงกว้างบนหน้ากระดาษ มันเริ่มเปลี่ยนรูปร่างเป็นภาพเงาของเหตุการณ์บางอย่างที่ดูเหมือนจะเกิดขึ้นในอดีตอันไกลโพ้น

ภาพที่ปรากฏในหมึกคือวังหลวงที่กำลังถูกเปลวเพลิงเผาผลาญ และกลุ่มคนที่ดูเหมือนนักบวชกำลังถือคัมภีร์เล่มที่เขาถืออยู่ในมือขณะนี้ คีรินตระหนักได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่หนังสือบันทึกธรรมดา แต่มันคือคำสาปที่ถูกบันทึกไว้ในรูปแบบของภาษาภาพที่รอการปลดปล่อยจากผู้ที่เหมาะสม

เขาตัดสินใจที่จะไม่เปิดประตู แต่กลับเลือกที่จะวางมือลงบนหมึกมืดที่กำลังไหลริน การสัมผัสถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นเข้าสู่กระแสเลือดทำให้เขาเห็นภาพนิมิตชัดเจนขึ้น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียความทรงจำของคนนับพันพุ่งเข้าสู่สมองของเขาจนต้องร้องลั่นออกมา

ในจังหวะนั้นเอง ประตูเหล็กก็กระแทกเปิดออกด้วยพลังมหาศาล ร่างของชายในชุดเกราะสีเงินที่มีใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเหล็กก้าวเข้ามาพร้อมกับดาบยาวที่เปล่งประกายสีครามเย็นเยียบ เขาไม่ได้มุ่งเป้าไปที่คีริน แต่กลับมุ่งเป้าไปที่หนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะราวกับรู้ว่านั่นคือต้นตอของทุกอย่าง

คีรินพยายามจะคว้าหนังสือเล่มนั้นไว้ แต่พลังงานจากหมึกมืดผลักเขากระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางเอกสาร เสียงกระดาษนับหมื่นแผ่นร่วงหล่นลงมาทับถมตัวเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกฝังทั้งเป็นในสุสานแห่งความรู้ที่ไม่มีใครต้องการเหลียวแล

ชายในชุดเกราะเดินเข้ามาใกล้คีรินและยื่นมือออกมาเหมือนจะช่วยเหลือ แต่สายตาภายใต้หน้ากากนั้นกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ชี้ไปยังหน้ากระดาษที่หมึกกำลังไหลออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุที่ถูกขังอยู่ในกรง

คีรินกัดฟันลุกขึ้นยืนด้วยความเจ็บปวด เขาหยิบปากกาขนนกขึ้นมาอีกครั้งและเริ่มเขียนอักขระแก้ทางลงบนอากาศ หมึกมืดเริ่มตอบสนองต่อแรงกดดันของเขา มันเริ่มถอยร่นกลับเข้าไปในหน้ากระดาษอย่างขัดขืน ดั่งสัตว์ป่าที่ถูกแส้เฆี่ยนตีให้ยอมจำนนต่อกฎระเบียบของธรรมชาติที่เขาสร้างขึ้น

การต่อสู้ด้วยตัวอักษรและหมึกดำเนินไปนานหลายชั่วโมง คีรินใช้พลังงานทั้งหมดที่มีเพื่อตรึงภาพนิมิตแห่งการทำลายล้างให้กลับไปสู่สภาพบันทึกประวัติศาสตร์ตามเดิม ขณะที่ชายในชุดเกราะยังคงยืนเฝ้ามองอย่างนิ่งเฉยราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิตจิตใจ

เมื่อหยดหมึกสุดท้ายกลับเข้าสู่หน้ากระดาษ ความเงียบก็กลับคืนมาสู่อีกครั้ง ทว่าความเงียบในครั้งนี้เต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม คีรินล้มลงบนพื้นด้วยความอ่อนแรง แผ่นหนังในมือกลายเป็นสีขาวโพลนไร้ร่องรอยแห่งอดีตที่เคยบันทึกไว้อย่างสิ้นเชิง

เขาทำลายประวัติศาสตร์ไปแล้ว เพื่อแลกกับการรักษาชีวิตของตนเองและความสงบสุขของนครหลวงในค่ำคืนนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่าความทรงจำที่หายไปนั้นไม่มีวันหวนกลับมาได้อีก แม้กระทั่งตัวเขาเองก็เริ่มลืมเลือนว่าทำไมเขาถึงต้องมาอยู่ที่นี่และทำไมเขาถึงต้องปกป้องคัมภีร์เล่มนี้ด้วยชีวิต

ชายในชุดเกราะเดินจากไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อนของฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป คีรินนั่งอยู่ท่ามกลางซากกระดาษที่กระจัดกระจาย แสงตะเกียงมอดดับลง เหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินเขาทั้งตัว เขาไม่รู้อีกต่อไปว่าตนเองคือใครหรือกำลังทำอะไรอยู่ ท่ามกลางความว่างเปล่านั้นเขายังคงถือปากกาขนนกไว้แน่น ราวกับว่านั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยวเขาไว้กับโลกใบนี้

ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในใจของคีรินกลายเป็นหลุมดำที่กว้างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขาพยายามนึกถึงใบหน้าของคนที่เขารักหรือเป้าหมายที่เขาเคยยึดถือ มันกลับมีเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนกลับมา เขาเริ่มขีดเขียนบนโต๊ะด้วยหมึกที่เหลืออยู่เพียงหยดเดียว หวังว่าสิ่งที่เขาทิ้งไว้จะเป็นเบาะแสให้ใครสักคนค้นพบความจริงที่เขาเพิ่งทำลายไป

รุ่งเช้าที่แสงตะวันส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ มายังห้องใต้ดิน คีรินพบว่าตัวเองนอนอยู่บนกองกระดาษที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ว่ามีบางอย่างที่สำคัญมากได้หายไปจากชีวิตของเขาคอยรบกวนจิตใจอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็ไม่สามารถระบุได้ว่ามันคือสิ่งใด

เขามองไปที่โต๊ะทำงาน เห็นอักขระที่เขาทิ้งไว้ก่อนที่สติจะเลือนหายไป มันเขียนด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากปลายนิ้วของเขาเอง ข้อความนั้นอ่านยากและซับซ้อนเกินกว่าที่คนธรรมดาจะเข้าใจ แต่สำหรับเขา มันดูเหมือนภาษาที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อบอกเล่าความลับที่เขากำลังปกปิดไว้จากโลกภายนอก

คีรินตัดสินใจที่จะก้าวออกจากห้องใต้ดินแห่งนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาเปิดประตูเหล็กออกไปพบกับแสงแดดที่ร้อนแรงของนครหลวงที่เขาเคยรู้จัก แต่ทุกอย่างในวันนี้กลับดูแปลกตาไปหมด ราวกับว่าเขาเป็นคนแปลกหน้าในเมืองที่เขาเองเป็นผู้พิทักษ์ความทรงจำมาโดยตลอด

ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาโดยไม่มีใครสังเกตเห็นชายหนุ่มผู้ทรุดโทรมที่เพิ่งออกมาจากความมืด คีรินเดินไปตามถนนสายหลัก พยายามมองหาร่องรอยของสิ่งที่เขาเคยเห็นในหมึกมืด แต่ทุกอย่างรอบตัวกลับดูสมบูรณ์แบบจนน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคัมภีร์เล่มนั้นไม่เคยมีอยู่จริง

เขาตัดสินใจเดินไปยังหอสมุดกลางของนครเพื่อค้นหาต้นฉบับของพงศาวดารที่เขาเคยซ่อมแซม แต่ในชั้นหนังสือที่เขาคุ้นเคยกลับว่างเปล่า ไม่มีบันทึกใดๆ ที่หลงเหลืออยู่เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เขาเคยเห็น ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งว่าทั้งหมดเป็นเพียงความฝันหรือเป็นสิ่งที่ถูกลบออกไปจากความทรงจำของคนทั้งเมือง

คีรินนั่งลงบนม้านั่งหินในสวนสาธารณะ มือของเขายังคงสั่นเทาอยู่เล็กน้อย เขาเห็นเงาสีดำในมุมหนึ่งของสวน มันเป็นเงาเดียวกับที่เขาเห็นในห้องใต้ดิน คราวนี้มันไม่ได้เป็นเพียงเงา แต่เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของบุคคลที่คุ้นเคยอย่างประหลาด เขาพยายามเรียกชื่อนั้นแต่เสียงกลับหายไปในลำคอ

บุคคลในเงานั้นหันมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ราวกับว่าเขากำลังมองดูซากปรักหักพังของวิญญาณตนเอง คีรินตระหนักได้ว่าบุคคลผู้นั้นคืออดีตตัวตนของเขาที่สูญเสียไปในการต่อสู้กับหมึกมืด และนี่คือส่วนหนึ่งของเขาที่ยังคงติดอยู่ในรอยแยกของกาลเวลา

เขายื่นมือไปสัมผัสกับเงานั้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความทรงจำทั้งหมดที่หายไปไหลย้อนกลับมาในรูปแบบของความเจ็บปวดที่แสนสาหัส เขาเห็นทุกอย่าง เห็นความผิดพลาด เห็นความเสียสละ และเห็นราคาที่ต้องจ่ายเพื่อปกป้องนครหลวงแห่งนี้ให้คงอยู่ต่อไป

คีรินยืนขึ้นกลางสวนสาธารณะท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาโดยไม่สนใจเขา เขาไม่ได้เป็นช่างซ่อมบันทึกอีกต่อไป แต่เขาคือผู้ที่แบกรับความทรงจำทั้งหมดของเมืองที่คนอื่นลืมเลือนไปแล้ว เขาคือพยานเพียงหนึ่งเดียวของประวัติศาสตร์ที่ถูกลบหายไป

ลมพัดผ่านสวนหอบเอาใบไม้แห้งร่วงหล่นลงมาทับถมบนรอยเท้าของเขา คีรินมองดูเมืองหลวงที่เขารักด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป มันสวยงามแต่เปราะบางเหมือนคัมภีร์หนังที่รอวันแตกสลาย เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ออกมาและเริ่มเขียนประวัติศาสตร์ฉบับใหม่ที่ไม่มีใครสามารถลบเลือนได้อีกต่อไป

แม้ว่าหมึกที่เขาใช้จะเป็นเพียงหมึกธรรมดา แต่ทุกตัวอักษรที่เขาสลักลงไปกลับเต็มไปด้วยพลังแห่งความจริงที่สั่นสะเทือนไปถึงพื้นดินที่เขายืนอยู่ คีรินรู้ดีว่าเวลาของเขาใกล้จะหมดลง แต่เขาก็พร้อมที่จะทิ้งทุกอย่างไว้ให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้จากสิ่งที่เขาได้เสียสละไป

ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงราวกับจะรับรู้ถึงความโศกเศร้าที่เขากำลังเผชิญ คีรินปิดสมุดบันทึกและเดินหายเข้าไปในฝูงชน ทิ้งไว้เพียงสมุดเล่มนั้นที่วางอยู่บนม้านั่งหิน รอคอยผู้ที่จะมาค้นพบความจริงที่ซ่อนอยู่ในหน้ากระดาษที่เปื้อนคราบน้ำตาและหมึกแห่งความทรงจำนิรันดร์

ในห้องสมุดใต้ดินแห่งนั้น เงาสีดำยังคงวนเวียนอยู่รอบโต๊ะไม้โอ๊ก รอคอยการกลับมาของช่างซ่อมที่ไม่มีวันจะหวนคืนมาอีก แต่มันไม่รู้เลยว่าความจริงที่เคยถูกทำลายไปได้ถูกบันทึกไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว นั่นคือในใจของคนที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อรักษาความทรงจำของโลกใบนี้เอาไว้

เสียงกระซิบจากอดีตค่อยๆ เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงของหยาดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาบนผืนดินแห่งนครหลวง มันชะล้างทุกรอยร้าวและทุกความผิดบาปที่เคยเกิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงความสดชื่นและความหวังที่จะเริ่มต้นใหม่ในหน้ากระดาษแผ่นถัดไปของกาลเวลา

คีรินมองดูตัวเองในกระจกเงาที่สะท้อนภาพชายผู้ผ่านโลกมาอย่างยาวนาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งประสบการณ์และความเศร้าหมองที่ไม่มีวันจางหาย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะก้าวต่อไปในเส้นทางที่ไม่มีใครรู้จัก

เขาเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองสิ่งที่ทิ้งไว้ข้างหลังอีกเลย เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของอดีตที่เขาต้องก้าวข้ามไปให้ได้ เพื่อที่จะค้นพบอนาคตที่เขาสามารถสร้างขึ้นด้วยมือของเขาเองในนามของผู้พิทักษ์ความทรงจำที่แท้จริง

ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน หรือเขากลายเป็นอะไร แต่ตำนานเรื่องชายผู้แบกรับความทรงจำของเมืองหลวงยังคงถูกเล่าขานผ่านเสียงกระซิบของลมที่พัดผ่านหอสมุดใต้ดิน เป็นบทเรียนเตือนใจให้ผู้คนรู้ว่าประวัติศาสตร์ไม่ใช่แค่สิ่งที่เขียนไว้บนกระดาษ แต่คือลมหายใจที่ยังคงโลดแล่นอยู่ในทุกย่างก้าวของชีวิต

ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่แสนยาวนาน สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ บนม้านั่งหินเริ่มเปล่งแสงสีทองสลัวออกมา มันเป็นสัญญาณว่าความจริงที่เขาสลักไว้กำลังเริ่มทำงานของมัน เพื่อปกป้องโลกใบนี้จากความมืดมิดที่อาจจะหวนกลับมาอีกครั้งในวันหนึ่ง

คีรินยืนอยู่บนยอดเขาสูง มองลงมายังนครหลวงที่นอนหลับใหลอยู่เบื้องล่าง เขาเห็นความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้นในจิตใจของใครหลายคน และเขารู้ว่าสิ่งที่เขาทำไปนั้นไม่สูญเปล่า แม้เขาจะต้องสูญเสียตัวตนไปในกระบวนการ แต่มันก็คุ้มค่ากับสิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือความสงบสุขที่แท้จริงของแผ่นดินที่เขารัก

เขาหลับตาลงปล่อยให้ลมพัดผ่านร่างกายที่เหนื่อยล้า ความทรงจำสุดท้ายที่เขามีคือภาพของหนังสือที่เปิดออกด้วยตัวเอง ท่ามกลางแสงแดดที่อบอุ่นและเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ในสวน มันเป็นภาพที่สวยงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาตลอดชีวิต

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าความทรงจำที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในหมึกหรือกระดาษ แต่มันอยู่ในความรักและความหวังที่หล่อเลี้ยงชีวิตของผู้คนให้ก้าวต่อไปข้างหน้า แม้ในยามที่มืดมิดที่สุด เขาก็ยังคงเป็นแสงสว่างที่คอยนำทางให้กับผู้ที่หลงทางในความมืดแห่งกาลเวลา

ทุกอย่างกลับสู่ความสมดุลอีกครั้ง นครหลวงที่เคยสั่นคลอนด้วยความมืดมิดเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่าคำสาปที่เคยกัดกินความทรงจำได้ถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์โดยฝีมือของชายผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา

คีรินหายไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงตำนานที่ยังคงมีชีวิตอยู่ในทุกหัวใจของผู้คนที่ยังคงจดจำความจริงนั้นได้ และในทุกๆ หน้ากระดาษที่ถูกเปิดอ่าน ทุกรอยจารึกที่ถูกบันทึกไว้ เรื่องราวของเขาจะยังคงอยู่ตลอดไปในฐานะผู้พิทักษ์ที่ไม่มีวันจากไปไหน

ความลับที่ถูกเก็บงำไว้ในห้องสมุดใต้ดินนั้นได้ถูกเปิดเผยออกมาในรูปแบบของความเข้าใจที่ลึกซึ้ง และในทุกการกระทำของผู้คนในนครหลวง มันคือบทสรุปที่แสนงดงามของชายผู้กลายเป็นตำนานแห่งความทรงจำที่ไม่มีวันตาย