ความรักของเราสองคนกลางสายฝน

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพฯ เปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มในชั่วพริบตา กลิ่นไอดินลอยมาแตะจมูกพร้อมกับหยาดฝนที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่ง 'ริน' ยืนหลบฝนอยู่ที่ป้ายรถเมล์เก่าๆ แห่งหนึ่งด้วยความหงุดหงิด เพราะเธอลืมพกร่มมาในวันที่ต้องไปสัมภาษณ์งานสำคัญ

ทันใดนั้น ร่มคันใหญ่สีน้ำเงินเข้มก็กางออกเหนือศีรษะของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนทำให้รินต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอพบกับ 'คิน' ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เธอแอบปลื้มสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขายืนอยู่ข้างๆ โดยที่ไหล่ด้านหนึ่งของเขาเปียกโชกเพราะพยายามเอาร่มมาบังให้เธอจนหมด

“ฝนตกหนักแบบนี้ กลับบ้านยังไงครับ?” คินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รินได้แต่กระชับกระเป๋าเอกสารแน่น พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ “ตั้งใจจะนั่งรถเมล์ค่ะ แต่คงรออีกนานเลย”

คินยิ้มบางๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนไหล่ของเราสัมผัสกัน “งั้นไปส่งไหมครับ? รถผมจอดอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้” ในจังหวะที่ก้าวเดินผ่านม่านฝนที่โปรยปราย มือของเขาก็แตะที่หลังของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อนำทาง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าเข้ามาถึงหัวใจ

ระหว่างทางในรถยนต์ที่บรรยากาศเงียบสงบ เสียงฝนที่กระทบหลังคารถกลายเป็นดนตรีประกอบที่ทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงขึ้น รินแอบมองเสี้ยวหน้าของเขาผ่านแสงไฟสลัวจากท้องถนน ก่อนที่คินจะหันมาสบตาเธอพอดีในจังหวะที่รถติดไฟแดง

“ที่ผมเดินเข้าไปหา ไม่ใช่เพราะความบังเอิญหรอกนะ” คินพูดขึ้นเบาๆ พร้อมกับยื่นมือมาจับมือของรินไว้ “ผมเห็นคุณยืนรอนานแล้ว และผมก็รอจังหวะที่จะได้คุยกับคุณมานานเกินไปแล้วเหมือนกัน”

คำสารภาพนั้นทำให้โลกของรินหยุดหมุน ความหนาวเย็นภายนอกถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกไม่หยุด ความรักของคนสองคนได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบแต่หนักแน่น ราวกับหยาดฝนที่ชำระล้างความเหงาออกไปจากหัวใจของพวกเขาทั้งคู่ตลอดกาล