รสชาติของความทรงจำที่ตกหล่น

กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนนในยามบ่ายที่แสงแดดทอประกายผ่านกระจกใส รินรดาขยับตัวทำความสะอาดเคาน์เตอร์ด้วยความเคยชิน เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์

เขาไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักนอกจากแววตาที่ดูสุขุมขึ้นกว่าเมื่อห้าปีก่อน ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออกก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเสมอมา รินรดารีบก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความประหม่าขณะที่มือเรียวหยิบแก้วกระดาษขึ้นมาเตรียมพร้อม

"ขอลาเต้ร้อนหวานน้อยเหมือนเดิมหนึ่งแก้วครับ" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย ราวกับว่าเวลาที่หายไปไม่เคยมีผลต่อความทรงจำของเขาเลยแม้แต่น้อย รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ พยายามรวบรวมสติให้มั่นคงที่สุดก่อนจะตอบกลับไป

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ" เธอพูดพร้อมกับหันไปเปิดเครื่องชงกาแฟ แรงกดดันจากสายตาของเขาทำให้มือที่ถือก้านชงสั่นเล็กน้อยจนเธอต้องหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วนอยู่ภายใน

ระหว่างที่รอกาแฟคั่วบดจนได้กลิ่นหอมกรุ่น ชายหนุ่มเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าตู้โชว์ขนมเค้กที่มีรูปภาพใบเล็กๆ แปะอยู่ข้างใต้ตู้ใบนั้น มันคือรูปถ่ายที่ซีดจางของพวกเขาสองคนในวันรับปริญญาเมื่อหลายปีก่อน เขาใช้นิ้วลูบกระจกเบาๆ ราวกับจะสัมผัสถึงวันวานที่ล่วงเลยไป

"ร้านนี้ยังดูแลดีเหมือนเดิมเลยนะ ริน" เขาเปรยขึ้นโดยไม่ได้หันมามองเธอ เสียงของเขาเจือไปด้วยความโหยหาที่ทำเอาคนฟังใจสั่น รินรดาตัดสินใจเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ เธอหยุดยืนข้างเขาพลางมองภาพใบนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

"ทุกอย่างที่นี่ถูกเก็บไว้เหมือนเดิมเสมอค่ะ แม้กระทั่งความรู้สึกบางอย่างที่ฉันพยายามจะลืมไป" เธอสารภาพออกมาเบาๆ ขณะที่วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างๆ เขาตัดสินใจวางถุงกระดาษที่ถือมาลงบนโต๊ะแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธออย่างเต็มตัว

บรรยากาศในร้านดูเงียบลงถนัดตาเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง เขาขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอจำได้ดี มันคือกลิ่นของคนรักเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ มือหนาเอื้อมมาจับมือเธอไว้อย่างแผ่วเบาแต่แน่นหนาเหมือนต้องการยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ใช่เพียงความฝัน

"ถ้าจะลืม... ทำไมถึงยังเก็บรูปนี้ไว้ล่ะ" เขาถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะแค่นยิ้มออกมาเล็กน้อย น้ำตาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อความอดทนที่สะสมมานานเริ่มพังทลายลง

"เพราะฉันลบความทรงจำไม่ได้ไงคะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ต้องมองเห็นคนคนหนึ่งเดินจากไปแล้วหวังว่าวันหนึ่งเขาจะกลับมา" คำพูดของเธอกลายเป็นความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วร้าน เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบเบาๆ บนหน้าผากของเธอแทนคำตอบที่ไม่มีวันเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

ความอบอุ่นไหลผ่านเข้าสู่หัวใจของเธออย่างช้าๆ ราวกับเครื่องดื่มร้อนที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ เขาค่อยๆ ผละออกแล้วกระชับมือเธอไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม ทั้งคู่ยืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางกลิ่นหอมของกาแฟและความทรงจำที่กำลังถูกเติมเต็มด้วยโอกาสครั้งใหม่ที่พวกเขาหยิบยื่นให้แก่กัน

แสงแดดยามเย็นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองทาบทับลงบนโต๊ะไม้ตัวเดิมที่พวกเขามักจะนั่งคุยกันในอดีต ร้านกาแฟแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สถานที่ทำมาหากินสำหรับรินรดาอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของบทสนทนาที่ค้างคามานานแสนนาน

เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบแล้วส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ราวกับว่ารสชาติของความรักที่เคยขมขื่นได้ถูกเติมเต็มด้วยความหวานละมุนอีกครั้งในยามที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปพร้อมกับความเข้าใจที่แท้จริง