รอยแยกบนหน้าปัดนาฬิกาแดดทราย

ฝุ่นสีทองละเอียดร่วงหล่นลงบนปลายนิ้วของ 'ธาม' ทันทีที่เขาแงะฝาครอบทองเหลืองของนาฬิกาทรายโบราณชิ้นนั้นออก เสียงเฟืองโลหะขนาดจิ๋วส่งเสียงครางแหลมเล็กคล้ายเสียงกรีดร้องของแมลงตัวเล็กๆ ที่ถูกกักขังอยู่ในความมืดมิดมานานหลายศตวรรษ เขาขมวดคิ้วแน่น กลิ่นอับของกระดาษเก่าและน้ำมันหล่อลื่นจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในอากาศภายในร้านที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นจังหวะเดียวกับเสียงติ๊กๆ ที่ผิดปกติของเครื่องจักรในห้องทำงาน

เขาไม่ใช่แค่ช่างซ่อมนาฬิกาทั่วไปที่รับงานเปลี่ยนถ่านหรือขัดตัวเรือน แต่ธามคือผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องบอกเวลาเชิงกลไกที่สาบสูญ งานของเขาคือการรักษา 'ลมหายใจ' ของนาฬิกาที่กาลเวลาลืมเลือนไปแล้ว มือของเขาเปื้อนคราบเขม่าดำสนิทจากการขุดค้นกลไกที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นแก้วที่แตกร้าวเล็กน้อย แสงตะเกียงน้ำมันวูบไหวเมื่อเขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมสมาธิก่อนจะแตะเครื่องมือชิ้นเล็กที่สุดในมือลงไปที่เฟืองตัวกลาง

ทุกครั้งที่ปลายนิ้วสัมผัสกับแก้วทราย ธามจะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่วิ่งผ่านกระดูกสันหลัง มันไม่ใช่ความเย็นจากแก้ว แต่มันคือกระแสความร้อนที่เตือนให้รู้ว่าภายในบรรจุทรายที่ไม่ใช่ทรายธรรมดา แต่เป็นอณูแห่งความทรงจำที่ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นหน่วยวัดเวลา สิ่งนี้คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ทายาทตระกูลเก่าแก่คนหนึ่งนำมาให้เขาซ่อมแซมด้วยสีหน้าซีดเผือดราวกับคนเห็นผีในตอนกลางวันแสกๆ

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกังวานขึ้นพร้อมกับร่างของ 'รินรดา' ที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน เธอสวมเสื้อคลุมสีเข้มที่เปียกปอนไปด้วยละอองฝนที่เพิ่งโปรยปรายลงมาด้านนอก สายตาของเธอจับจ้องมาที่โต๊ะทำงานของธามทันทีโดยไม่แม้แต่จะมองรอบร้านที่เต็มไปด้วยนาฬิกานับร้อยเรือนที่เดินไม่พร้อมกันสักตัวเดียว เธอกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดและเดินตรงมาหาเขาด้วยความหวังที่ดูเหมือนจะพังทลายลงทุกวินาที

ธามเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผ่านแว่นขยายที่ติดอยู่กับดวงตาข้างหนึ่ง เขาเห็นความวิตกกังวลที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของเธอ ซึ่งมันสอดคล้องกับความผิดปกติของนาฬิกาทรายตรงหน้าอย่างน่าประหลาดใจ เพราะตั้งแต่เขาเริ่มแกะชิ้นส่วนนี้ ทรายข้างในก็เริ่มหมุนวนในทิศทางที่สวนทางกับแรงดึงดูดของโลกราวกับมันกำลังพยายามเตือนถึงเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้นจริงในห้วงเวลาที่เขายืนอยู่

ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน รินรดาเอ่ยปากด้วยเสียงสั่นเครือว่าเธอไม่เหลือเวลาแล้ว นาฬิกาเรือนนี้คือสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับพ่อที่หายสาบสูญไปในเหตุการณ์ประหลาดเมื่อสัปดาห์ก่อน ธามวางเครื่องมือลงอย่างใจเย็น เขาไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูดปลอบใจ แต่เขาส่งสายตาไปยังเศษทรายที่หลุดออกมาจากรอยร้าวของแก้ว ซึ่งขณะนี้มันกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของเข็มทิศที่ชี้ไปยังทิศทางที่ไม่เคยปรากฏบนแผนที่ใดๆ ในห้องนี้เลยแม้แต่น้อย

ธามรู้ดีว่างานชิ้นนี้ไม่ใช่เรื่องของการซ่อมกลไก แต่มันคือการเดิมพันด้วยชะตากรรมของคนที่เขากำลังช่วยเหลือ เขาเริ่มอธิบายถึงความซับซ้อนของเฟืองที่ถูกสร้างขึ้นจากโลหะผสมพิเศษที่ดูดซับเสียงรอบข้างเอาไว้เพื่อใช้ในการเดินกลไก รินรดาขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นสนิมจางๆ จากร่างกายของเขา เธอมองดูนิ้วมือของช่างซ่อมนาฬิกาที่ขยับอย่างรวดเร็วและแม่นยำท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ราวกับเขากำลังร่ายเวทมนตร์ด้วยอุปกรณ์ชิ้นเล็กจิ๋วเหล่านั้น

ความขัดแย้งเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อธามพบว่ามีชิ้นส่วนหนึ่งขาดหายไป ชิ้นส่วนที่เป็นตัวล็อกกระแสเวลาไม่ให้ย้อนกลับมาทำลายผู้ที่ถือครองมัน รินรดาพยายามหยิบสร้อยคอที่มีจี้รูปวงล้อเล็กๆ ออกมาวางบนโต๊ะ มันเป็นชิ้นส่วนที่ขาดหายไปอย่างไม่ต้องสงสัย แต่การนำมันมาประกอบเข้ากับกลไกนั้นหมายถึงการปลดปล่อยพันธนาการที่กักขังเวลาเอาไว้ ซึ่งอาจจะส่งผลร้ายต่อตัวเธอเองหากการคำนวณของธามผิดพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียว

เขามองหน้าเธออย่างจริงจังและถามย้ำถึงความสมัครใจในการเสี่ยงครั้งนี้ รินรดาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอรู้ดีว่าการปล่อยให้นาฬิกานี้ตายไปพร้อมกับความลับของพ่อคือการสูญเสียที่มากกว่าการสูญเสียชีวิต ธามพยักหน้าเงียบๆ เขาเริ่มใช้ความชำนาญที่มีมาทั้งชีวิตค่อยๆ สอดประสานจี้โลหะเข้ากับตัวเรือน เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องไปทั่วทั้งร้านจนนาฬิกาเรือนอื่นหยุดเดินพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ทุกอย่างหยุดนิ่ง แม้แต่ฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศก็ดูเหมือนจะถูกแช่แข็งไว้ ธามเห็นภาพนิมิตผ่านเลนส์แว่นขยายของเขา มันคือห้วงเวลาที่ทับซ้อนกันอยู่เบื้องหน้าเขาและรินรดา พ่อของเธอไม่ได้หายไปไหน แต่เขาติดอยู่ในรอยแยกของวินาทีที่สิบสาม ซึ่งเป็นวินาทีที่ถูกข้ามผ่านไปในแต่ละนาที ธามต้องทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมเพื่อให้รินรดาเห็นภาพนั้นและตัดสินใจเลือกทางออกที่เหมาะสมที่สุดก่อนที่นาฬิกาจะหยุดการทำงานอย่างถาวร

เหตุการณ์ระทึกขวัญเกิดขึ้นเมื่อทรายในนาฬิกาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดและพุ่งกระจายออกจากรอยร้าว ธามรีบใช้มือเปล่าปิดรอยร้าวนั้นไว้ด้วยความเจ็บปวดจากการถูกเศษแก้วบาดผิวหนังจนเลือดไหลซึม รินรดาคว้ามือเขาไว้แน่น พลังงานบางอย่างถ่ายโอนผ่านมือของทั้งคู่ทำให้ภาพนิมิตในหัวของธามขยายใหญ่ขึ้นจนเขามองเห็นชายวัยกลางคนกำลังตะโกนเรียกชื่อลูกสาวอยู่ในอุโมงค์แห่งกาลเวลาที่ไร้แสงสว่าง

เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วร้าน ธามใช้กำลังทั้งหมดที่มีประคองนาฬิกาให้ตั้งตรงในขณะที่แรงสั่นสะเทือนมหาศาลพยายามจะเหวี่ยงทุกอย่างในห้องให้กระจัดกระจาย รินรดาเห็นพ่อของเธอชัดเจนขึ้นในรอยแยกของมิติ เธอพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าแต่ธามดึงตัวเธอไว้ก่อน เพราะเขารู้ว่าถ้าเธอหลุดเข้าไปในนั้น เธอจะไม่มีวันได้กลับมาอีกตลอดกาล

การตัดสินใจเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ธามต้องเลือกเลือกระหว่างการซ่อมนาฬิกาให้สมบูรณ์เพื่อดึงตัวพ่อของเธอออกมา หรือทำลายนาฬิกาเพื่อปิดรอยแยกและรักษาชีวิตของรินรดาเอาไว้ เขาตัดสินใจสอดเครื่องมือชิ้นสุดท้ายเข้าไปในจุดที่เปราะบางที่สุดของกลไก ซึ่งเป็นการบังคับให้เวลาเร่งเครื่องจนเกิดการบิดเบี้ยวของมิติที่รุนแรงกว่าเดิม แสงสีขาวเจิดจ้าอาบไล้ไปทั่วห้องทำงานจนมองไม่เห็นสิ่งใด

เมื่อแสงจางลง ร้านกลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง นาฬิกาทรายบนโต๊ะแตกสลายกลายเป็นผงละเอียด รินรดานั่งลงบนพื้นด้วยความอ่อนแรง เธอมองไปที่ประตูหน้าร้านที่เปิดกว้างออก และพบกับร่างของชายวัยกลางคนที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ท่ามกลางสายฝนที่หยุดตกไปนานแล้ว เขากลับมาแล้ว แต่เขากลับจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาที่หายไป ธามถอนหายใจยาวพลางเช็ดเลือดที่มือด้วยผ้าขี้ริ้วเก่าๆ

ธามเก็บเศษซากของนาฬิกาที่เคยเป็นสมบัติล้ำค่าใส่กล่องไม้ เขาไม่ต้องการค่าตอบแทนใดๆ จากรินรดา นอกจากความเงียบที่จะไม่มีวันเอ่ยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ รินรดาเดินออกจากร้านไปพร้อมกับพ่อของเธอโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้เขานั่งอยู่ท่ามกลางนาฬิกาเรือนอื่นๆ ที่ค่อยๆ กลับมาเดินอีกครั้งอย่างพร้อมเพรียงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความรู้สึกค้างใจยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของธาม เขาหยิบนาฬิกาพกเรือนหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นนาฬิกาที่เขาทำขึ้นเองจากชิ้นส่วนที่เหลืออยู่ของนาฬิกาทรายเรือนนั้น เข็มนาฬิกาของมันเดินถอยหลังอย่างช้าๆ ราวกับจะบอกว่าในทุกครั้งที่เขาซ่อมนาฬิกา เขาได้สูญเสียเศษเสี้ยวของเวลาส่วนตัวไปทีละนิดจนเกือบจะเหลือเพียงความว่างเปล่า

เขาเดินไปที่หน้าต่างร้าน มองดูแสงไฟจากถนนที่เริ่มหรี่ลงตามกาลเวลาที่เปลี่ยนผ่านไปสู่เช้าวันใหม่ ธามรู้ดีว่างานของเขายังไม่จบสิ้น เพราะยังมีนาฬิกาอีกมากมายในโลกใบนี้ที่รอคอยการซ่อมแซม และแต่ละเรือนต่างก็มีความลับที่พร้อมจะกัดกินหัวใจของผู้ที่กล้าจะแตะต้องมันเสมอ เขาปิดร้านลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อนของเข็มนาฬิกาที่เตือนให้รู้ว่าเวลาของเขากำลังนับถอยหลังไปสู่จุดเริ่มต้นใหม่ที่ไม่เคยจบสิ้น