วิกฤตการณ์พายุคลั่ง: รหัสมรณะกลางน่านฟ้า

ท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก เครื่องบินโบอิ้ง 747 ลำยักษ์กำลังทะยานผ่านกลุ่มเมฆหนาทึบ เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องเป็นจังหวะที่น่าเบื่อหน่ายสำหรับผู้โดยสารส่วนใหญ่ ทว่าสำหรับ 'ศิลา' อดีตเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เพิ่งปลดเกษียณตัวเองจากงานสกปรก ความเงียบสงบคือสัญญาณเตือนภัยที่เขารับรู้ได้ดีกว่าใคร เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างในชั้นธุรกิจ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโดยสารด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ยังไม่เคยจางหายไป

ศิลาสังเกตเห็นชายชุดสูทสองคนที่นั่งอยู่แถวหลังสุด พวกเขาไม่ได้พยายามหลับใหลเหมือนผู้โดยสารคนอื่น แต่กลับคอยเหลือบมองนาฬิกาข้อมือและส่งสัญญาณมือให้กันเป็นระยะ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยจังหวะที่มั่นคง เขาหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาจิบช้าๆ พลางประเมินสถานการณ์ ความผิดปกติเริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อไฟในห้องโดยสารกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงชั่วขณะ และในความมืดนั้นเอง เสียงกรีดร้องแรกก็ดังขึ้นจากโซนท้ายเครื่อง

ชายร่างใหญ่ในชุดสูทลุกขึ้นยืนพร้อมกับควักปืนพกเก็บเสียงออกมาจากเสื้อสูท เสียงปืนเบาหวิวแต่เด็ดขาดดังขึ้นสองนัด กระสุนเจาะเข้าที่ไหล่ของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่พยายามเข้ามาห้าม ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในทันที ผู้โดยสารต่างหมอบลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก ศิลาไม่ได้ขยับตัวในทันที เขาประเมินจำนวนศัตรูอย่างรวดเร็ว มีทั้งหมดสี่คน กระจายตัวอยู่ตามจุดยุทธศาสตร์ของเครื่องบิน พวกมันดูเป็นมืออาชีพ มีการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ไม่ใช่อาชญากรธรรมดา แต่เป็นกลุ่มติดอาวุธที่มีเป้าหมายชัดเจน

หนึ่งในคนร้ายเดินตรงมาทางแถวของศิลา มันตะโกนด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "ใครขยับคือตาย! เราไม่ได้มาเพื่อฆ่าทุกคน แต่เรามาเพื่อเอาสิ่งที่พวกมึงซ่อนไว้ในห้องนิรภัยใต้ท้องเครื่อง!" ศิลาหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิ นี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะโจมตีกลับโดยใช้ความมืดและจังหวะที่พวกมันกำลังประมาทเป็นเกราะกำบัง ทันทีที่ชายคนนั้นเดินผ่านเก้าอี้ของเขา ศิลาก็พุ่งตัวออกมาเหมือนเสือดาว มือหนาคว้าข้อมือของคนร้ายบิดไปด้านหลังจนกระดูกลั่นดังกรอบ ก่อนจะฉกปืนออกมาแล้วประทับยิงเข้าที่ศีรษะของมันอย่างแม่นยำ

เสียงปืนของศิลาทำให้คนร้ายอีกสามคนที่เหลือชะงัก พวกมันหันมาทางเขาพร้อมกับระดมยิงเข้าใส่ที่นั่งที่เขานั่งอยู่เมื่อครู่ แต่ศิลาได้กลิ้งตัวหลบเข้าไปหลังกำแพงห้องน้ำเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว เขารู้ดีว่าหากปะทะกันตรงๆ ในพื้นที่จำกัดแบบนี้ ความเสี่ยงที่จะเกิดกระสุนพลาดไปโดนตัวถังเครื่องบินจนสูญเสียความดันอากาศนั้นสูงมาก เขาต้องทำให้มันจบลงด้วยความเร็วและรุนแรงที่สุด

ศิลาหยิบมีดพกขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในรองเท้าบูทออกมา เขาขยับตัวอย่างเงียบเชียบไปตามช่องทางเดิน ความมืดในห้องโดยสารคือพันธมิตรที่ดีที่สุดของเขา คนร้ายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ห้องน้ำที่เขาซ่อนตัวอยู่ ศิลาดักรออยู่ด้านหลังประตู ทันทีที่มันก้าวเข้ามา เขาก็ใช้แขนล็อกคอจากด้านหลังและใช้มีดปาดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ที่ลำคออย่างรวดเร็ว ร่างของมันทรุดลงกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง

สถานการณ์บนเครื่องบินเริ่มบานปลาย เมื่อกัปตันประกาศผ่านไมโครโฟนว่าเครื่องบินกำลังลดระดับอย่างรวดเร็วเพื่อความปลอดภัย แรงสั่นสะเทือนทำให้อากาศในห้องโดยสารเริ่มแปรปรวน ศิลาเหลือศัตรูอีกสองคน พวกมันกำลังพยายามเข้าถึงห้องนักบินเพื่อบังคับทิศทางเครื่องบินให้พุ่งเข้าชนเป้าหมายในมหานครปลายทาง ศิลาตัดสินใจพุ่งออกไปจากที่ซ่อน เขาใช้เก้าอี้ผู้โดยสารเป็นที่กำบังและพุ่งเข้าใส่ศัตรูที่เหลืออยู่ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือดกลางทางเดินที่แคบและสั่นไหว

หมัดหนักๆ ของศิลาอัดเข้าที่ใบหน้าของคนร้ายคนหนึ่งจนมันเซถอยหลังไปชนหน้าต่างเครื่องบิน แต่ศัตรูอีกคนกลับชักระเบิดมือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ถ้ากูตาย มึงทุกคนก็ต้องตายไปกับกู!" มันตะโกนลั่น ศิลาตระหนักทันทีว่าเขาไม่มีเวลาลังเล เขาพุ่งเข้าใส่คนร้ายคนนั้นด้วยความเร็วสูงสุด คว้าข้อมือที่ถือระเบิดไว้แน่น ก่อนจะใช้หัวโขกเข้าที่หน้าผากของมันอย่างแรงจนมันมึนงง

ในเสี้ยววินาทีนั้น ศิลาแย่งระเบิดมาได้และโยนมันเข้าไปในห้องเก็บของที่ว่างเปล่า ก่อนจะกระชากประตูให้ปิดสนิท แรงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลำเครื่องบิน ร่างของคนร้ายคนสุดท้ายกระเด็นไปตามแรงอัดอากาศ ศิลาพุ่งตัวไปคว้าคอเสื้อของมันและโยนลงกับพื้น ก่อนจะใช้กุญแจมือที่ขโมยมาจากศัตรูคนแรกล็อกร่างมันไว้กับฐานเก้าอี้

เครื่องบินเริ่มกลับมาทรงตัวได้อีกครั้งหลังจากที่นักบินพยายามประคองเครื่องอย่างสุดความสามารถ ศิลาเดินโซเซไปที่ห้องนักบิน เขาเปิดประตูเข้าไปและพบว่านักบินยังคงปลอดภัย แต่ระบบนำทางได้รับความเสียหายจากการถูกยิง ศิลาผู้ซึ่งเคยผ่านการฝึกบินเครื่องบินรบมาบ้างในอดีต จึงตัดสินใจเข้าควบคุมสถานการณ์ เขาใช้ความรู้ที่มีประคองเครื่องบินให้บินอยู่ในระดับที่ปลอดภัย

หลายชั่วโมงผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองของรุ่งอรุณ เครื่องบินค่อยๆ ร่อนลงจอดที่สนามบินสำรองอย่างนุ่มนวล ทันทีที่ล้อแตะพื้น เสียงไซเรนของรถตำรวจและหน่วยรบพิเศษก็ดังระงมไปทั่วรันเวย์ ผู้โดยสารทุกคนรอดชีวิต แต่พวกเขาทั้งหมดต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ศิลาเดินลงจากเครื่องบินอย่างเงียบเชียบ ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังควบคุมตัวคนร้ายที่เหลืออยู่

ท่ามกลางความวุ่นวาย ศิลาหยุดยืนมองดูท้องฟ้าที่สดใสอีกครั้ง เขาไม่ได้มองหาคำชมหรือเหรียญกล้าหาญ เขาเพียงแค่มองไปที่ขอบฟ้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ภารกิจของเขาจบลงแล้ว แต่มันก็เป็นเพียงบทเริ่มต้นของชีวิตที่เขารู้ดีว่าจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขจริงๆ ตราบใดที่โลกใบนี้ยังเต็มไปด้วยความมืดมิดที่ซ่อนตัวอยู่หลังแสงไฟ เขาก้าวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเงาของชายผู้เป็นตำนานที่ไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริง ท่ามกลางเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านรันเวย์ไปสู่ความเวิ้งว้างของโลกภายนอก

หกเดือนต่อมา ในมุมหนึ่งของบาร์ลับที่ตั้งอยู่ลึกในตรอกแคบๆ ของเมืองหลวง ศิลานั่งจิบเครื่องดื่มตัวเดิม สายตาของเขามองไปที่หน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อการร้ายที่ถูกยับยั้งได้ทันท่วงทีบนเที่ยวบินมรณะนั้น นักข่าวพยายามขุดคุ้ยหาตัวตนของ 'วีรบุรุษนิรนาม' ที่ช่วยชีวิตผู้คนไว้ แต่ภาพในกล้องวงจรปิดกลับมีเพียงเงารางๆ ของชายคนหนึ่งที่หายไปกับสายลม

เขาไม่ได้รู้สึกเสียดายที่ไม่มีใครจดจำชื่อเขาได้ เพราะสำหรับเขา ความสำเร็จที่แท้จริงคือการที่ผู้บริสุทธิ์ได้กลับไปใช้ชีวิตกับครอบครัวอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความสั้นๆ จากหมายเลขที่ไม่ระบุตัวตนปรากฏขึ้น 'มีงานใหม่ที่ไม่มีใครทำได้ นอกจากคุณ' ศิลาอ่านข้อความนั้นด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก เขาวางแก้วเหล้าลง จ่ายเงินทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากบาร์ หายลับไปในเงามืดของค่ำคืนที่กำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าภารกิจครั้งต่อไปจะนำพาเขาไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึง หรือจะเป็นการเริ่มต้นตำนานบทใหม่ที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม

การต่อสู้ในครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็นการทดสอบความสามารถทางร่างกาย แต่ยังเป็นการทดสอบจิตวิญญาณของเขาด้วย ว่าท่ามกลางโลกที่เน่าเฟะ เขายังคงรักษาความดีงามภายในใจไว้ได้หรือไม่ หรือเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเงาที่เขาสาบานว่าจะกำจัดให้สิ้นซาก ศิลาเดินทอดน่องไปตามถนนที่ไร้ผู้คน เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องไปทั่วทางเดินที่มืดมิด ราวกับเสียงจังหวะหัวใจของโลกที่กำลังเต้นรอเวลาแห่งความเปลี่ยนแปลง เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล และไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เขาก็พร้อมที่จะแลกทุกอย่างเพื่อรักษาความถูกต้องในแบบของเขาเอง

เบื้องหลังการก่อการร้ายในครั้งนี้มีเครือข่ายที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคาดคิด ข้อมูลที่เขาได้รับจากคนร้ายก่อนที่พวกมันจะถูกจัดการเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง เขารู้ดีว่าหากเขาเลือกที่จะก้าวเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกครั้ง ชีวิตที่เรียบง่ายที่เขาโหยหาจะเป็นเพียงแค่ความฝันที่ไกลเกินเอื้อม แต่ศิลาก็ไม่ใช่ชายประเภทที่จะหนีจากปัญหา เขาคือเปลวไฟที่พร้อมจะเผาผลาญความชั่วร้ายให้มอดไหม้ไปกับเถ้าถ่าน และนี่คือวิถีชีวิตที่เขาเลือกแล้ว

ในห้องทำงานลับใต้ดินที่เต็มไปด้วยแผนผังและรหัสลับ ศิลานั่งไล่ดูข้อมูลทั้งหมดที่เขารวบรวมมาได้ มันคือแผนการยึดครองระบบโครงสร้างพื้นฐานของประเทศผ่านการแทรกซึมทางไซเบอร์และกำลังทหารรับจ้าง เขาไม่ได้สู้เพื่อรัฐบาลหรือองค์กรใดๆ แต่เขาสู้เพื่อประชาชนที่ไม่มีทางสู้ เขาสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะกดปุ่มส่งข้อมูลทั้งหมดไปยังหน่วยงานที่เขายังพอจะไว้ใจได้ แม้จะรู้ดีว่านั่นคือการเปิดเผยตัวตนที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดชีวิต

ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยจากคอมพิวเตอร์ก็ดังขึ้น มีใครบางคนกำลังพยายามแฮกเข้ามาในระบบของเขา ศิลาขมวดคิ้ว นี่ไม่ใช่การสุ่มโจมตี แต่มันคือการตามล่าแบบระบุตัวตน เขาปิดการเชื่อมต่อทั้งหมดและทำลายฮาร์ดไดรฟ์ทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ใบเก่งและอาวุธคู่ใจขึ้นมา เขารู้ดีว่าเวลาของเขาที่นี่หมดลงแล้ว

เขาเดินออกจากห้องทำงานลับผ่านทางออกฉุกเฉินที่เชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำ ท่ามกลางเสียงไซเรนที่เริ่มดังใกล้เข้ามา ศิลามุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนและฝูงชน เขาคือผู้ล่าและผู้ถูกล่าในเวลาเดียวกัน การเดินทางครั้งใหม่ของเขาเพิ่งเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้เดิมพันไม่ใช่แค่ชีวิตของเขาคนเดียว แต่เป็นชะตากรรมของคนทั้งประเทศที่ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะสามารถหยุดยั้งแผนการนรกนี้ได้ทันเวลาหรือไม่

ลมเย็นพัดผ่านร่างของศิลาขณะที่เขาหยุดยืนบนดาดฟ้าตึกสูง มองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่วุ่นวาย เขาเห็นรถสีดำหลายคันจอดเทียบหน้าอาคารที่เขาเพิ่งจากมา นักฆ่าในชุดดำเริ่มกรูเข้าไปในอาคาร ศิลากระชับปืนในมือแน่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่ไร้ความปรานี หากพวกมันต้องการตามล่าเขา เขาก็จะทำให้พวกมันรู้ว่าการไล่ล่าปีศาจนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเพียงใด

เขากระโดดข้ามไปยังตึกถัดไปอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลังและมุ่งหน้าไปสู่อนาคตที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง ศิลาไม่ได้เป็นเพียงแค่ทหารรับจ้างอีกต่อไป แต่เขาคือความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่ ท่ามกลางมหานครที่กำลังถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด เขาจะเป็นแสงสว่างที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าจนกว่าความยุติธรรมจะกลับคืนมา ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม เขาก็พร้อมที่จะสู้จนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะหมดไปจากร่าง

การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของการเอาชนะด้วยกำลัง แต่เป็นการเล่นเกมจิตวิทยาที่เหนือชั้นกว่า เขาเริ่มวางแผนล่อศัตรูเข้าสู่กับดักที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างประณีต แต่ละจุดในเมืองกลายเป็นหมากบนกระดานที่เขาเป็นผู้คุมเกม ทุกย่างก้าวของศัตรูถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำ ศิลารู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ แต่เขาก็คือผู้ที่ควบคุมไฟนั้นได้ดีที่สุด

ในยามวิกาลที่ไร้แสงจันทร์ เขายืนรอศัตรูอยู่ในโกดังร้างที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ เสียงฝีเท้าของพวกมันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ศิลาไม่ได้ขยับตัว เขารอจังหวะที่เหมาะสมที่สุด ในมือถือระเบิดแสงที่เขาสร้างขึ้นเอง เมื่อศัตรูบุกเข้ามาเต็มจำนวน เขาก็ขว้างระเบิดออกไปพร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่ท่ามกลางควันและเสียงระเบิด นี่คือฉากสุดท้ายของการล้างแค้นที่เขาเริ่มต้นไว้ตั้งแต่วันที่เขาอยู่บนเครื่องบินลำนั้น

ทุกอย่างจบลงด้วยความเงียบสงัดหลังจากเสียงปืนและเสียงระเบิดจางหายไป ศิลายืนอยู่ท่ามกลางร่างของศัตรูที่หมดสภาพ เขามองดูรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึงด้วยความเหนื่อยล้า แต่หัวใจของเขากลับรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภารกิจครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว และเขาก็ได้ทำหน้าที่ของเขาอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด

เขาเดินจากไปพร้อมกับรอยแผลเป็นที่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแห่งบนร่างกาย แต่รอยแผลนั้นคือเครื่องเตือนใจถึงความกล้าหาญและความอดทนที่เขาผ่านมันมาได้ ศิลาหายตัวไปในหมอกยามเช้า ทิ้งไว้เพียงตำนานที่ผู้คนจะเล่าขานกันต่อไปถึงชายผู้เป็นอิสระและไร้เงา ผู้ที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางเดินของตัวเองด้วยความมุ่งมั่นและหัวใจที่กล้าแกร่งเกินกว่าใครจะหยั่งถึง

ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปอย่างไร หรือความมืดจะแผ่ขยายไปมากแค่ไหน ศิลาก็จะยังคงอยู่ที่นั่น คอยเฝ้ามองและปกป้องสิ่งสำคัญที่หลายคนอาจหลงลืมไป ชีวิตของเขาอาจไม่มีจุดจบที่สวยหรูเหมือนในนิยาย แต่สำหรับเขา การได้เป็นผู้พิทักษ์ที่ไม่มีใครรู้จัก คือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาจะได้รับในชีวิตที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและอันตรายนี้

เขาหยิบเหรียญเงินที่ติดตัวมาตั้งแต่ตอนอยู่หน่วยรบพิเศษขึ้นมาโยนเล่นในอากาศ ก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม นี่คือสิ่งเดียวที่เตือนให้เขารู้ว่าเขายังคงมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ แม้ว่าโลกจะพยายามทำให้เขาเป็นเพียงเครื่องจักรสังหารก็ตาม เขาก้าวเดินต่อไปข้างหน้า สู่ความไม่แน่นอนที่รออยู่ข้างหน้า ด้วยความมั่นใจที่ไม่มีอะไรมาสั่นคลอนได้

แสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่องลงมาบนถนน ศิลาเดินหายไปท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังเดินทางไปทำงาน พวกเขาไม่มีใครรู้เลยว่าคนที่เดินสวนไปเมื่อครู่คือผู้ที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้จากการก่อการร้ายระดับชาติ ศิลายิ้มเล็กน้อย นี่คือชีวิตที่เขาเลือก และเขาก็มีความสุขกับมันในแบบของเขาเองอย่างแท้จริง

นิยายชีวิตของเขายังคงดำเนินต่อไป ไม่ใช่บนหน้ากระดาษ แต่ในทุกๆ ลมหายใจที่เขาใช้ไปเพื่อความถูกต้อง และไม่ว่าจะมีอุปสรรคใดถาโถมเข้ามา เขาก็พร้อมที่จะยืนหยัดสู้ต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ จะไม่มีใครหน้าไหนสามารถทำลายความหวังของคนที่เขารักและปกป้องได้อีกต่อไป และนี่คือเรื่องราวของศิลา ผู้ชายที่ไร้เงาแต่เต็มไปด้วยหัวใจที่ยิ่งใหญ่

ในท้ายที่สุด ความกล้าหาญไม่ใช่การไร้ซึ่งความกลัว แต่คือการก้าวข้ามความกลัวนั้นไปเพื่อทำในสิ่งที่ถูกต้อง และศิลาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาคือนิยามของคำนั้นอย่างแท้จริง เรื่องราวของเขาจะเป็นตำนานที่เล่าขานกันไปตลอดกาล ในฐานะผู้พิทักษ์ที่ไม่มีใครมองเห็น แต่เป็นผู้ที่มีตัวตนอยู่ในทุกจังหวะของการกอบกู้โลกจากเงามืดให้กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง